Salvatore Cocco

Een stil leven

Bundel met korte verhalen,

anekdotes en notities.

e-book editie, september 2013

© coccieright 2013
Alle rechten voorbehouden.

Een goed verhaal

Vanmorgen had ik het weer. Schrijversdrang. Dan moet ik wat schrijven, maakt niet uit wat, maar het moet! Een raar fenomeen. Vergelijkbaar met een plotseling opkomende snacktrek. Je wil wat eten, maar je weet niet wat. Je trekt alle laden en deuren open van alle kasten die je hebt, de ijskast incluis, maar nergens vind je iets van je gading. Bij al het eetbaars dat je ziet - ondanks de crisis, is dat nog behoorlijk wat -, denk je, mwoh! Bij mij eindigt zo'n zoektocht meestal bij een bruine boterham met flink margarine en pindakaas. Bah, zullen veel mensen denken, een smakeloze, droogklevende caloriebom, maar mij helpt het. Soms is zelfs een tweede boterham nodig om de snaaidrang te bedwingen. Maar hoe doe je dat bij schrijversdrang? Je kan moeilijk steeds hetzelfde verhaal schrijven of, bij een ernstige aanval, twee keer hetzelfde verhaal achter elkaar. Da's kansloos.

Daar zat ik dus, vanochtend, in alle vroegte. Ik moest schrijven. Maar wat? Ja, en dán gaan mijn hersens werken. Dan pas? Ja, dan pas! Dan gaat mijn fantasie met mij op de loop. Dan bedenk ik de meest onwaarschijnlijke verhalen, schrijf ik in gedachten de prachtigste romans. Science fiction, thriller, detective, horror, drama, in mijn hoofd beheers ik die genres allemaal. De praktijk is echter weerbarstiger. Want als ik er dan uiteindelijk eens goed voor ga zitten, blijkt het verhaal toch wat ingewikkelder te verwoorden dan te bedenken. Papier is geduldig, zeggen ze. Ja, het papier blijft geduldig liggen, maar mijn pen wiebelt onrustig heen en weer. Of, zoals dat tegenwoordig gaat, mijn iPad blijft rustig liggen, maar het virtuele toetsenbordje schuift zenuwachtig in en uit.

Wanneer is een verhaal eigenlijk goed? Appie Baantjer schreef vele korte misdaadromannetjes, met in ieder boekje een nieuwe moord, en ze gingen als warme broodjes over de toonbank. Ook op TV loste De Kok, met C, O, C, K, iedere 50 minuten een moord op. Geweldig, maar zijn het goede verhalen? In de Deense TV-serie Forbrydelsen (abusievelijk vertaald met The Killing, want feitelijk betekent het De Misdaad) wordt slechts één moord opgelost, alleen doen ze daar dan 20 afleveringen van 50 minuten over en het verveelt geen moment. Is dát dan een goed verhaal?

Misschien maakt het verhaal helemaal niet uit en gaat het alleen om de manier waarop je het verteld? Je hoeft echter maar te denken aan het boek Vijftig Tinten Grijs - een slecht verhaal, slecht verteld - en je weet dat ook dat niet waar is. Het boek is een megasucces. Weliswaar voornamelijk onder voor frigide versleten, heimelijk naar lust hunkerende vrouwen, maar toch, een bestseller is een bestseller!
Dus, een slecht verhaal, slecht verteld, kan toch succes hebben, als het maar aansluit bij een bepaalde doelgroep? Hmmm, maar wat moet ik daarmee?

Niks! Ik moet, kan en wil er niks mee. Uiteindelijk, schrijf ik namelijk altijd wel wat en probeer ik mijn gedachten zo goed mogelijk "op papier" te zetten. Schrijven is voor mij niets anders dan hardop denken. Een oefening in ordening, zodat ook een ander kan begrijpen wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Nee, het is niet therapeutisch. Ik verwerk er niks mee. Zoals gezegd, het is een oefening in ordening. Denk ik.
Het meeste van wat ik schrijf, verdwijnt linea recta in de digitale prullenbak. Niet omdat het slechte verhalen zijn - meestal schrijf ik meesterwerken -, maar wel omdat het te persoonlijk is en ik niet wil dat een ander er ooit kennis van zal nemen. Maar zo'n borrelbabbelverhaaltje als dit, kan geen enkel kwaad. Dus scheep ik jullie ermee op. Geen dank! :-) Oh, en mijn schrijversdrang is weer bedwongen. Dank ú! ;-)

Wintertijd

Vanochtend werd ik met een kater wakker. Niet vanwege een onwettige hoeveelheid alcohol, maar vanwege de sneeuw. “Houdt het dan nooit op!” Er lag toch een flink pak. Alweer! Bovendien voelde ik me grieperig en algeheel ongesteld. Maar ik leefde nog!

Met een kloppend hoofd stond ik onder de douche, terwijl ik buiten de buurman sneeuw hoorde schuiven. Frits is er altijd in alle vroegte bij. Als eerste, en vaak ook als enige moet ik tot schande van de hele straat bekennen, veegt hij zijn eigen straatje schoon. Niet zonder trots kan ik melden te wonen naast de enige werkeloze van Nederland die vroeger op is en actief dan menig arbeider. Van de andere kant, ik heb er als werkende ook vaak de tijd niet voor. En dan is het vandaag wel mijn vrije zaterdag, ik moet zo dadelijk naar de kapper. Ook iets wat mijn buurman niet hoeft, want hij is zo kaal als onze kerstboom op 6 januari. Laat Frits maar schuiven!

Het knippen bij de kapper duurde langer dan normaal. Steeds moest ik de kapper vragen even te stoppen om mijn neus te snuiven, te kuchen, te hoesten, te niezen. Terwijl ik daar zat, kregen de bekende vier russen mij steeds meer in hun greep. Het knippen van de haren, ja zelfs het kammen, deed gewoon fysiek pijn. Ik heb de koffie opgedronken, maar in de auto terug naar huis heb ik deze nog wel een keer of drie moeten doorslikken. Maar ik leefde nog!

Na een heet glas Citrosan leek de strijd met de vier russen in mijn voordeel uit te gaan pakken. Zonder nadenken trok ik mijn jas en schoenen aan en pakte de zelf getimmerde sneeuwschuiver. Met het haar nog in kappersmodel stapte ik naar buiten en begon fanatiek te schuiven. Maar al na twee baantjes, wist ik dat ik een fout had gemaakt. Iedere keer als ik de schuiver in de sneeuw plantte, leek het alsof er iemand met een moker op mijn hoofd sloeg. Ik kon nu echter niet meer stoppen. Niet schuiven is nog tot daaraan toe, maar iemand die slechts een paar baantjes schuift, die staat tot in lengte van jaren te boek als watje. Tot ver in de volgende eeuw zullen kinderen gniffelend aan het huis voorbijgaan, elkaar aanstoten en besmuikt zeggen: “Hier woonde vroeger toch dat eitje.”
Frits kwam naar buiten. Ook zo’n onhebbelijkheidje van hem. Hij komt altijd naar buiten! Blijf toch eens binnen, zoals iedere normale werkeloze!
“Gaat niet zo best hè,” zei ie. Nee, blind was ie niet! Hele dagen staat hij voor het raam of voor de deur de buurt in te loeren. Hij ziet en weet alles van iedereen.
“Ja, beetje grieperig,” snotterde ik. En stoer zette ik mijn schuiver in de sneeuw en schoof met alle kracht, schijnbaar nonchalant, een flinke berg sneeuw aan de kant. Op zoveel ongecontroleerde kracht was mijn zelf getimmerde sneeuwschuiver echter niet berekend. De steel brak, mijn voeten gleden weg, en voor ik het me realiseerde lag ik met mijn lopende neus in de zojuist opgeworpen berg sneeuw. Maar ik leefde nog!    

Nu zit ik in mijn elektrisch verstelbare bed met de laptop op schoot dit verhaaltje te typen. Ik voel me nog steeds Mexicaans beroerd, maar geniet van de luxe en de warmte én van het geluid van Frits en zijn sneeuwschuiver.
“Ga maar naar binnen,” zei ie, toen ie me uit de sneeuw omhoog trok en weer op mijn voeten zette.
“Ga maar lekker in bed liggen, dan maak ik dit wel verder af. Ben je maandag weer de oude; kan je weer gewoon werken. Tja, iemand moet het toch verdienen.”
Laat Frits maar schuiven!

Lentekriebels

Zelf vind ik het nogal verwijfd klinken, maar ik kan het niet ontkennen, ik had lentekriebels. En niet sinds kort of zo, maar al vanaf het begin van het jaar. Ik ben al heel lang helemaal klaar met alles wat winter is. Bij ieder straaltje zon, laaien de kriebels in alle hevigheid op. Dan krijg ik een nauwelijks te beteugelen drang om in een T-shirt naar buiten te gaan en in de tuin te gaan werken. Maar tegen de tijd dat ik een T-shirt heb gevonden - de zomerkleding wordt door mijn vrouw op zolder verborgen gehouden als ware het Joodse onderduikers en ik de Nazies - sneeuwt en vriest het alweer. Tenminste, zo ging dat steeds tot aan dit weekend!

Goddank, dit weekend was het dan eindelijk zover. De zon scheen en bleef schijnen. Het effect was zo krachtig dat de zomerkleding op eigen houtje de schuilplaats verliet. Zo kon het gebeuren dat ik op zaterdagmiddag, gekleed in T-shirt en voor het eerst van dit jaar, voorzichtige eerste stapjes in een zonovergoten tuin deed. En het was heerlijk! Voor zolang het duurde, want al snel werd me duidelijk dat drie graden boven nul, ondanks zonneschijn, geen geschikte temperatuur is om T-shirts bij te dragen. Zelfs niet met lange mouwen, dus vluchtte ik snel terug naar binnen, alwaar ik mijzelf tegen een warme radiator wierp. Leve de lentekriebels!

Maar hoe kort het verblijf in de tuin ook was, het was lang genoeg geweest om te zien dat de tuin er niet zo florisant bij lag. De winter had duidelijk zijn tol geëist. Het was gewoon een grote bende! Dus trok ik dikke sokken aan, een dikke trui en deed een sjaal om. En zo stond ik even later in winterkleding en winterkou, in winterzon, dat dan weer wel,  mijn wintertuin lenteproof te maken. Een gieter had ik niet nodig, want door de kou liep het water me met stralen uit mijn neus.

Na een uurtje of twee ploeteren, ontving ik het bericht dat er binnen warme chocolademelk verkrijgbaar was. Precies op tijd; ik was ook helemaal klaar met dat geschoffel en gehark. Ik verstopte het tuingereedschap in het tuinhuisje en deed de deur zorgvuldig op slot. Ik liet de zomerkleding weer onderduiken en trok de mouwen van mijn trui over mijn handen. Achter het glas van het keukenraam, in de daar heerlijk warme zon, dronk ik mijn warme chocolademelk mét slagroom. Einde lentekriebels!

Son, see, strand

Wat maak je als vijftigjarig stel nou helemaal mee op een achtdaagse zonzeestrandvakantie in Torremolinos? He-le-maal niks! 

Dag 1: Le Vacance

We gingen dus naar Espania. Ik weet wel dat de titel Frankrijk doet vermoeden, maar ik weet gewoon niet wat vakantie in het Spaans is. Ik ken trouwens sowieso nauwelijks Spaanse woorden. Te weinig naar Bassie en Adriaan gekeken vroeger, dan krijg je dat. Waarschijnlijk is het zoiets als vacansos of ferios of holidados.

Spanje dus, en wel Torremolinos, Hotel Cervantes. Quatros sterros, dus dat moet wel los lopos. Met een flinke klap landde het vliegtuig 's morgens om half elf op Malaga. Wel gewoon op de landingbaan, dus niet echt óp Malaga, maar toch met een ongewoon harde dreun. Ik denk dat de piloot tijdens de landing even met de stewardess bezig was.

Wij zaten trouwens de hele vlucht tegen Cornald Maas en Michiel van Erp aan te kijken. Die gingen met nog een stuk of wat andere frisse jongens op meiden vakantie. Ze hebben de hele reis geslapen.
Wij sliepen niet, ofschoon we toch al om half 3 's nachts waren opgestaan. Maar de dubbele Whopper met Starbucks koffie op Schiphol en de twee stroopwafels met koffie in het vliegtuig gaven mij voldoende energie om wakker te blijven.

Van Malaga naar Torremolinos is het maar 20 minuten met de bus, dus stonden we, met nog zo'n 20 anderen al om half 12 bij de receptie van het hotel, waar we te horen kregen dat onze kamers nog niet klaar waren. Ik begrijp dat niet. Ze wisten dat we kwamen, is het dan niet te regelen dat er 8 kamers op tijd klaar zijn? Dus de koffers tijdelijk gedropt in een speciale, wit betegelde ruimte, door mij 'het slachthuis' genoemd, en dan de stad maar even verkennen. Met lange broek en lange mouwen terwijl het er 45 graden was. Ja, qua gevoelstemperatuur. In werkelijkheid zal het 15 graden lager geweest zijn, maar het was in ieder geval te warm voor mijn kleding.

Wel een geinig plaatsje trouwens. Torremolinos is tegen een berg gebouwd, dus moeten er flinke hoogte verschillen worden overbrugd. Van hotel naar het strand loopt een zigzaggende straat met allemaal trappen, meer dan 150 treden, met aan weerszijden allemaal winkeltjes en eetgelegenheden. Erg leuk! Het vereist echter een zekere fitheid en luchtige kleding, hebben wij die dag kunnen vaststellen.
Na wat wandelen, eten en drinken waren we terug in het hotel met de 4 sterren. Men had kamer 429 voor ons bedacht. Ja een mooie kamer, op de 4e etage, met zeezicht en een belachelijk groot balkon. Het was een hoekkamer en dus ook een hoekbalkon. Prima. Het was schoon, maar niet echt fris. Maar ja, dat laatste kom je maar zelden tegen. Eigenlijk durf ik nooit ergens op blote voeten te lopen, maar hier dus zeker ook niet.

Nadat we ons hadden geïnstalleerd sloeg de vermoeidheid toe. Linda had maar drie uurtjes slaap gehad en ik had helemaal geen oog dichtgedaan, dus ja, vind je het gek? Het leek ons goed om aan de rand van het hotelzwembad op een ligbedje nog even te doezelen en wat eerste zon te pikken. Helaas waren alle bedjes bezet. Bekaf wierpen we ons ter aarde. Op het gras kan je ook liggen.

Rond een uurtje of zes zijn we naar de hotelkamer gegaan om effe te douchen. Daarna de stad in, traplopen, winkeltjes kijken en helemaal de boulevard afgelopen naar Benalmádena, toch zo'n drie kwartier tippelen, en weer terug om in Torremolinos ergens langs het strand wat te eten. Biefstukje met roquefort, biertje erbij, heerlijk. Toen weer de trappen op, puf puf, en vlak bij ons hotel, op de Plaza Andalucía een Margarita genomen - niet de pizza maar de cocktail. Heerlijk. En ondertussen speelde een stel Zuid-Amerikaanse indianen op hun panfluiten een vrolijke Zuid-Amerikaanse indianenpotpourri. Het had allemaal weinig Spaans, maar gezellig was het. Toen ik half twaalf op het te harde bed lag met het te dunne kussen, sliep ik na bijna 40 uur waken terstond in. Dat is me thuis in Holland al weken niet meer gelukt. De Spaanse zon verricht wonderen!

Dag 2, De ontdekking

Ineens voelde ik een zachte hand op mijn arm en een bekende stem fluisterde lief in perfect Nederlands, het is 8 uur. Gaan we ontbijten? Ja, we gaan ontbijten. Nou, effe een klats water door het gezicht slaan en wat aantrekken. Normaal staat mijn haar 's morgens in alle windrichtingen en zo blijft het ook onwillig staan totdat ik het gewassen heb, maar deze ochtend - ik moet de hele nacht compleet stil hebben gelegen - zat het nog hetzelfde als gisteren. Lekker makkelijk dus. De speurtocht naar de ontbijtzaal kon beginnen!

Nog onwetend van de horror die komen ging, daalden we af naar de begane grond. Met de trap, want de lift duurde te lang. We hadden honger.
De ruimte waar we het ontbijtbuffet hadden verwacht bleek gesloten. Zou het dan ergens bij de bar zijn? Daar was ook een grote ruimte. Dus liepen wij om en zagen vanuit de verte al drommen mensen staan. Maar toen we dichterbij kwamen bleek dat deze mensen niet op het ontbijt stonden te wachten. Zij verdrongen zich allen met handdoeken voor een deur die om 9 uur open ging en toegang verschafte tot het zwembad met de bedjes. Toen de deur open ging wrongen zij zich duwend en trekkend door de smalle opening en renden naar de bedjes om zich deze voor de rest van de dag toe te eigenen door het plaatsen van de handdoek. Het was een afschuwelijk tafereel. Ik weet dat stierengevechten hier nog steeds in zijn, maar de aanblik van dit gevecht, en het besef van de consequenties hiervan, deden ons pas echt huiveren.

Snel wat eten om te vergeten. Door óm te lopen, hadden wij wel een trap gezien die naar beneden ging. En daar was de ontbijtzaal. Mooi gedekt, met meerdere koffie- en sapautomaten. Een ruim aanbod broodjes, creusli, yoghurt, fruit, witte bonen in tomatensaus, gebakken aardappelen, gekookte, gebakken en geroerde eieren, worsten, bacon, nutella, ham, jam etc. etc. Echter alles wel van zeer matige kwaliteit. De scrumbled eggs waren te nat, de aardappels, worstjes en bacon hadden de pan amper geraakt, er waren alleen harde, taaie broodjes, de koffie met melk uit de automaat was te zoet, net als de witte bonen in tomatensaus. Hoe komt zo'n hotel dan toch aan quatros sterros? Vanwege het zwembad op dak waar je in de zomer niet in mocht? Maar de eieren waren goed gebakken en de pannenkoekjes ook, het brood liet zich perfect roosteren en koffie zonder melk was prima en aan jam en nutella valt weinig te verknoeien. We hebben dus uiteindelijk heerlijk ontbeten!

Tijdens het ontbijt bespraken wij wat te doen met de bedjes. Wij boeken altijd een hotel of appartementencomplex mét zwembad, omdat ik een hekel heb aan het strand. Het is niet alleen het door vissen volgepoepte zoute zeewater waar ik niet graag in ga, maar vooral het zand. Dat zand wordt bloedheet zodat het niet meer te belopen is en je dus altijd moet rennen. Dan denk iedereen, nou die gaat graag het door de vissen volgescheten gore zoute zeewater in, maar dat komt dus omdat je anders de blaren onder je voeten hebt van het hete zand. Ander nadeel van zand, ik zit altijd helemaal onder. Hoe ik het doe, doe ik het, maar het zit overal. In iedere naad, zowel van kleding als lichaam, schuurt zand. Het zit in de draaidoppen van zonnebrand en waterfles, het ligt in de randjes van blikjes. Iedere tas, zowel rug, hand als plastic, zit er vol mee. Ja zelfs na grondig douchen vind ik de andere dag nog korrels in het bed. Hoe ik het doe, doe ik het. Maar erger nog dan dit alles, is aansluiten in die dringende massa, dus werd er gekozen voor het strand.

Die dag deed ik echter nog een schokkende ontdekking. De door ons gehuurde strandbedjes met parasol en kledinghaken bleken een uitstekend zandwerend middel. Er zat alleen zand tussen mijn tenen en dat was zo droog, dat het er meteen ook weer af viel. Ach, de voeten werden een beetje stoffig, maar dat was dan ook alles. Nee, het was zelfs heerlijk op het strand. We hebben er lekker geluncht en gelegen. Er was schaduw en zon en een heerlijk fris windje van zee. Fuck de bedjes aan dat volle ingebouwde bloedhete quattros sterros volgepiste minizwembadje zonder zuchtje zeewind!
En misschien, heel misschien, ga ik de volgende keer zelfs het zeewater in.

Ik kan nog vertellen dat we 's avonds koffie met gebak hebben genomen op de Plaza Europa, alwaar ik door een duif werd aangezien voor toilet en ik dus met een volle rug terug ben gesneld naar het hotel om iets anders aan te trekken. Ik kan nog vertellen dat we een portemonnee voor mij en een tas voor Linda hebben gekocht. En ik kan ook vertellen dat we op de Plaza Andalucía iets kleins hebben gegeten, omdat we nog vol zaten van het overigens heerlijke gebak, en wat hebben gedronken onder het iets mindere genot dan gisteren van dezelfde Zuid-Amerikaanse indianendeunen.

Dag 3, Kwallidados

Het is mistig, riep Linda met ongeloof vanaf het balkon. Ja, dat zal wel weer gewoon die laaghangende mist boven zee zijn, dacht ik. Maar nee, het was écht mistig. De zee was niet te zien en ook de toppen van de ons omringende flats werden verhuld. Het was mistig!
"Ach, dat trekt zo wel weg," zei ik, "het is immers nog vroeg.".
Nou, daar had ik me toch lelijk in vergist. Zelfs na het ontbijt was er nog mist. Pas tegen een uur of elf trok de mist weg en liepen we de ruim 150 treden af naar het strand. Onderweg een stop voor een heerlijke bak cappuccino italiano. Waarom ze dat italiano er hier aan toevoegen is mij een raadsel, want er staat nergens op de kaart cappuccino russa of cappoccino amerikano of cappocinno ijslando of cappocinno fransoso of cappocinno ollandico of.... Nou ja, je begrijpt het wel.

Overal aan het strand hebben de bedjes dezelfde prijs. Ik vermoed dat hier sprake is van ongeoorloofde prijsafspraken. Het kan niet anders dan dat Europa hier binnenkort eens grondig onderzoek naar gaat doen. Wij kozen nu het strand dat het dichtst bij de trappen lag. Een oude zeeman, Louis genaamd, deelde er de lakens uit, of beter gezegd, de matrassen, voor op de bedjes uiteraard.

Wij waren al ruim geïnstalleerd en het liep al tegen 12 uur en nog altijd was de mist niet helemaal weg. De zon brandde wel, maar bleef toch wat waterig. Het was warm, benauwd zelfs, bijna Hollands. Of nou ja Hollands, het was eerder onheilspellend. Die mist, die zon, die mensen die allemaal aan de rand van het water stonden te roepen en te schreeuwen! Wat staan die mensen daar allemaal aan de rand van het water te roepen en te schreeuwen?! Een haai? Er was gewoon helemaal niemand in het water. En als iemand er in wilde werd hij of zij er hardhandig uitgeschreeuwd. Jaws?
Nee, een school kwallidados, zo bleek. Kwallen. Kwallen, zoals je ze ook in Scheveningen en Zandvoort hebt. Kwallen, de brandnetels van de zee. Misschien kan je er wel heerlijke geneeskrachtige thee van trekken, maar er op stappen of tegenaan zwemmen is geen lolletje. En zolang de zon niet brandde, bleven de kwallen het strandplezier vergallen van de vele tienduizenden kinderen die hier.... Nou ja, voor zover ik kon zien een stuk of tien kinderen. Nu moesten ze zich vermaken met het begraven van opa en de broodjes van oma.

Hoewel we nog pas aan de derde dag bezig zijn, heb ik nu al het idee dat ik voor de terugreis kleding van twee maten groter moet aanschaffen. Dus besloot ik ditmaal een lichte lunch te nuttigen. Schnitzel met friet hoort daar niet in thuis. Dan neem je lekker een salade, zei Linda, of een tosti. Maar zo licht hoeft het nu ook weer niet. Een simpele hamburger, daar had ik wel trek in. Zonder te kijken wat ze te bieden hadden, doken we het dichtstbijzijnde strandtentje in. Linda nam ijsthee en ik, heel licht, een gewone cola. De menukaart werd geserveerd en die bestond uit louter hoofdgerechten. Biefstuk zus, varkenshaas zo, sardines dit en zallum dat. Linda nam een Italiaanse salade zei ze, en wees mij op de Ceasarsalat. Maar ik wilde een hamburger! En ja, helemaal achterin, als laatste op de kaart, daar stond ie, de home made burger. Typisch Spaans. Ik heb die burger nog niet besteld of de ober staat alweer aan ons tafeltje met in gebrekkig Engels de volgende declamatie: the burger is finished, no burger! Wat of ik dan wil?
Ja jezus, ik wilde die burger! Hoe kan je nou geen burger meer hebben? Nou doe dan maar de kip a la crème, wat als één na laatste op de kaart staat. Dus ik krijg kipfilet en champignonsaus en friet en mayo en sla en tomaat en uienringen. Een 100% hoofdgerecht. En het was eigenlijk van zeer goede kwallidados, maar ik kon niet ophouden met tegen Linda aanzeuren dat ik die hamburger had willen hebben en dat ik nu weer met een hoofdgerecht zat opgescheept. Zelfs nadat ik mijn bord schoon leeg had, bleef ik maar dreinen en drengelen over die burger. Ik had die burger gewild. Gewoon een simpele Spaanse home made burger. Ik was er chagrijnig van. Waarom was er nu in godsnaam geen burger? Is dat te veel gevraagd hier in Torremolinos? Moeten ze de toeristen een poot uitdraaien door alleen dure gerechten te serveren, waar ze het meeste op verdienen? Een burger is gewoon gehakt, hoe kan er nou geen burger zijn? Een burger, daar had ik echt trek in gehad, maar nee.... Toen was Linda mijn kinderlijke geklaag beu! Ga jij maar naar je bedje, zei ze, en gedwee ben ik toen weer op mijn strandbedje gaan liggen.

We hebben tijdens vakanties meestal een heel overzichtelijke dagindeling. De belangrijkste onderdelen zijn ontbijten, zwemmen (wat feitelijk luieren is), lunchen, nog meer zwemmen, douchen, wandelen/winkelen, wat drinken, wat eten, weer wandelen/winkelen en nog wat drinken. En tijdens het "zwemmen" hebben we dan heerlijk de tijd om alles te lezen waar we thuis niet aan toe zijn gekomen.
Inmiddels was het douchemoment aangebroken. Volledig ontkleed - ik douche altijd naakt - liet ik het verkoelende water over mijn lichaam stromen. Maar wat zag ik? Ik zag niets! Ik had hier nu al drie dagen in de zon gelegen, maar ik kon nog nauwelijks verschil zien tussen de blote plekken en de zwembroekplek. Vroeger had ik aan een gunstig weerbericht al genoeg om bruin te worden, staken mijn witte billen schril af tegen mijn bruine rug, maar nu zag ik niets. Nou, de kwallidados van het pigment is ook hard achteruit gegaan, dacht ik nog. En meteen vroeg ik mij af, waarom ik het woord "ook" had gedacht. Raak ik dan zo in verval? Dat valt toch nog best mee? Afgezien dan van het pigment ben ik nog een jonge god! Dan nu wel Boeddha, met die dikke buuk, maar dat is enkel vanwege het ernstige tekort aan hamburgers hier in Torremolinos!

Dag 4, Schitterend

Wat me opvalt aan Torremolinos is dat je er struikelt over de Spanjaarden. Logisch, zou je denken, want het ligt tenslotte ook in Spanje. Toch is dat niet zo logisch. In de meeste toeristenoorden lopen meer allochtonen dan autochtonen, en dat zou zeker moeten gelden voor een plaatsje als Torremolinos. Nog pas zestig jaar geleden was Torremolinos een onbetekenend klein dorpje, een vlekje op de kaart, nee kleiner nog, een stipje, nee nog kleiner, een vliegenpoepje. Het oorspronkelijke plaatsje bestond uit 100 tot 150 inwoners, en nu krioelt het er van de Spanjaarden! Voor mij is dat hét bewijs dat het slecht gaat met Spanje; ze vieren allemaal vakantie in eigen land.

Op zich vind ik dat wel prettig, al die autochtone buitenlanders om me heen. Niks is zo vervelend als tijdens je vakantie in een Nederlandse enclave terecht te komen. Nee, op vakantie hoor ik het liefst andere talen om me heen. "Good man, step aside please, I will try to hit you, because you scrambbled my eggs with your spam. Ma, je ne veux pas un dressoir du mayonaise et un bureau sur la plafond. Dan Gebe Ich Dir Mein Fahrad Mit Schinken Und Das Mädchen Auch Dabei Bitte. Wollah!"

Aangezien er in Torremolinos dus maar weinig buitenlanders zijn, relatief, mag het een ongelukkig toeval worden genoemd, dat een paar bedjes verderop een wat ouder Nederlands echtpaar lag. Nou ja, Nederlands, ze kwamen duidelijk hoorbaar uit het noord'n van het land en vonden alles 'preachtig'. De zee was preachtig, de zon was preachtig, het zand was preachtig, de wind was preachtig, zelfs die kerel met die dikke buik, preachtig!

"Mag ik eben iets vraegn?" wierp de man plots in mijn richting.
"Aar joe tokking toe mie?" dacht ik, ik zei het niet hè.
"U ben toch ook Nederlands?"
Ik had natuurlijk 'no comprende' kunnen zeggen, maar in plaats daarvan zei ik 'ja'.
"Preachtig! Wa'k vraagn wilde, bennu 't water al in ewes? Nee, want der hangt un witte vlag. Da bunt dan toch kwaln, ja?"
Witte vlag? Witte vlag? Ik lag hier nu al meer dan een halve week en had nog nooit een vlag gezien! In keek onder de parasol door in de richting waarin hij wees en zag inderdaad tussen twee palen een grote witte vlag gespannen met het woord "ahamay" erop. Dat zal dan wel Spaans zijn voor kwallen, dacht ik.
"Gistern...," en ik onderbrak mezelf door zogenaamd mijn keel te schrapen. Ik moet zo oppassen ze niet na te gaan praten. Preachtig!
"Gisteren," begon ik opnieuw, nu alle letters en lettergrepen nadrukkelijk uitsprekend, "gisteren waren er wel kwallen, maar vandaag heb ik er nog niet één gezien."
Nou ja, ik kón er ook geeneen hebben gezien, want ik was dat hele zeewater nog nooit in geweest. Maar Linda wel en die had ik niet over gehoord. Bovendien, iedereen was aan het zwemmen en ook de watersportactiviteiten waren in volle gang. De ene na de andere banaan werd de zee op gesleept. Dat had hij ook gezien, want telkens als iedereen er werd afgekiepert, had hij "allemeachtig wat preachtig" geroepen!
"Dus geen kwaln! Preachtig," zei hij en ging weer liggen.

"Weet jij wat het Spaanse woord is voor kwallen?" vroeg ik even later aan Linda.
"Nee, hoe moet ik dat weten?"
"Nou, ik weet het wel, namelijk ahamay," zei ik niet zonder trots. Ze keek me verbaast aan.
"Ja, dat staat op die witte vlag, tussen die palen. En een witte vlag betekent dat er kwallen zijn."
Ze begon te lachen!
"Hoe kom je daar nou bij?"
"Ja, die man hiernaast zij dat als de witte vlag wappert, dat er dan kwallen zijn," zei ik enigszins verongelijkt.
"Maar niet dat witte ding. Dat is niet eens een vlag! Hij bedoelt de witte vlag boven op het torentje van de badmeester. En dat is geen witte, maar een gele vlag. Omdat er zoveel golven zijn. Gisteren hing er wel een witte vlag, maar vandaag niet."
Badmeester? Torentje? Ik keek nog eens goed. Verrek, er zat inderdaad een badmeester in een torentje, met een verrekijker. Nou Linda had geen verrekijker nodig gehad om die gebruinde baywatchboy te spotten. En er hing inderdaad een gele vlag. Zo'n ding tussen 2 palen is natuurlijk ook helemaal geen vlag, da's een banier. Een banier, waar je onderdoor loopt als je op volle zee van een banaan afgeslingerd wilt worden. En er stond ook geen ahamay op. Dat zag ik wel, maar dat kwam omdat ik er vanachter tegenaan keek. Als je er voor stond, las je YAMAHA. Het merk van de boten. Preachtig!

Op de bedjes vóór ons lagen, god zij dank, autochtone Spanjaarden. Een hele familia. Vader, moeder, drie jongetjes en opa en oma. Het waren lieve knulletjes, van, ik schat, vier, zes en zeven jaar. Toen ik keek was oma net met haar drie jongens rustig een bordspelletje aan het doen. Ze hadden er duidelijk plezier in, want oma verloor. Zo hoort het. Opa was even zwemmen en vader en moeder luierden op hun bedjes. Even hoefden ze niet op de kinderen te letten; ze waren in goede handen. De jongste van het stel, begreep het spelletje niet zo goed en ging een beetje in het zand zitten spelen. Maar dat verveelde al snel, zo in je eentje. Dus klom hij onhandig op het bedje waar mama lag. Zijn knietjes drukten in haar zij. Maar ze aaide hem over zijn bolletje en hij kroop, ondanks de warmte, dicht tegen haar aan. Voor een mama ben je nooit teveel.

Dag 5, Pizzeria Veradero

We werden wat later wakker dan normaal. Het was gisteren namelijk onverwacht heel gezellig. Waar wij zaten ploften een groepje originele Spanjaarden neer, waarvan er één een gitaar tevoorschijn haalde en heerlijke schorre Spaanse klanken begon te verspreiden, ondertussen wild op de gitaar slaand. De twee dames van het gezelschap deden lustig mee. Er werd zelfs vrolijk gedanst. Het waren blijkbaar allemaal traditionals, want als er een begon, vielen de anderen in. Twee liter sangría later en na eerst nog te hebben meegezongen met het bekende Bolare, bracht Linda mij naar bed.

Als je veel eet, moet er ook veel uit. @ Hier volgt een waarschuwing voor de lezer! Deze alinea bevat informatie, dat wil je niet weten! Sla deze alinea dus over! @ Nu ben ik van nature een zeer regelmatig mens. Ik bedoel biologisch gezien. Ik ga ook zeer regelmatig af. Ik weet niet hoe ik het netter kan zeggen. En zoals Theo Maassen al zei, "Er zijn dagen dat je het af kan met 3 velletjes, koester die dagen!" Dit was duidelijk niet zo'n dag!
Het toiletpapier van dit hotel was van zeer suspecte kwaliteit. Als je er een beetje kritisch naar keek, zat er al een gat in. Nu zal ik je verdere details besparen, maar ik vreesde even niet uit te zullen komen met de twee reserverollen. Ik prijsde mijzelf gelukkig niet in Griekenland te zijn, waar je het papier in een mandje moet deponeren, want ik denk dat ik 2 extra mandjes had moeten laten aanrukken!
Ik begrijp dat dit geen smakelijk stukje is. Maar ja, wissen vind ik dan ook weer zonde. Ik zet aan het begin van deze alinea wel een waarschuwing. Dan dan nu niet zeuren, als je het "per ongeluk" toch hebt gelezen!

Na een stevig ontbijt - het is tenslotte de belangrijkste maaltijd van de dag, volgens de aan de ontbijtindustrie gelieerde wetenschappers - maakte ik mij op voor een heerlijk dagje strand. Ik besloot veel in de zon te gaan liggen en mijn pigment eens wat op te peppen. Er was een strak blauwe lucht, een heerlijke hete zon, maar een evenzo heerlijk verkoelende wind van zee. Linda gaf mij het advies nu toch wel op te letten, want met die verkoelende wind, had je vaak niet door dat je er feitelijk lag te verpieteren. Zelfverbranding lag op de loer.
Goede adviezen zijn echter aan mij niet besteed. Ik weet echt zelf wel wat goed voor mij is. Dus terwijl Linda op het kaartje zocht naar Carihuela, omdat daar volgens haar de beste Italiaan van Spanje moest zitten, Pizzeria Veradero, dat had ze in de reisdocumentatie gelezen, lag ik te knetteren in de zon, op, wat later zou blijken, de heetste dag van het jaar. Nou, ik kan je melden, het heeft gewerkt! Tijdens het douchen zag ik de witte plek waar de zwembroek had gezeten schril afsteken tegen het rood van de rest van mijn lichaam.

Aangezien we Carihuela, nergens op de kaart konden ontdekken, besluit ik dat het waarschijnlijk de haven is. Er werd immers gesproken van vissers en witte huisjes. Waarschijnlijk dus het haventje met de witte huisjes waar we vanuit onze hotelkamer prachtig zicht op hebben, als we bij helder weer tussen twee andere kolossale hotels doorkijken. Daar zal dan dus ook wel de bewuste pizzeria liggen. Linda stelde nog voor het bij de receptie te vragen, maar daar wilde ik niets van weten. Waar zou het anders kunnen liggen? Dus besluiten we te voet, want we lopen allebei graag, richting de witte huisjes te lopen om daar te gaan eten bij Pizzeria Veradero, de beste Italiaan van Spanje!

Nu moet ik zeggen, dat ik de laatste jaren flink heb leren lopen op flipflops. Vroeger brak ik bij voortduring mijn nek, stapte ik ernaast, vlogen ze uit - hoe ik het deed, deed ik het -, maar tegenwoordig flipflop ik er lustig op los. De meer dan 150 traptreden van hotel naar strand leg ik zonder blikken of blozen geheel flipfloppend af. Hele avonden struinen we langs straten en pleinen en alles wordt geflipflopt. Flipfloppen geeft mij hét ultieme vakantiegevoel. Ik zou ze dan ook nooit naar het werk aan kunnen doen. Zou ook raar staan, onder een pak. Maar dit terzijde.

Met stevige pas flipflopte ik het hotel uit en sloeg meteen links af, richting de witte huisjes, op naar Calhuela, op naar Pizzeria Veradero, dé pizzeria van Spanje! Na een half uurtje flipfloppen leken de witte huisjes, zo op het oog, nog geen centimeter dichterbij gekomen. Dat lange afstanden soms moeilijk zijn in te schatten, weet ik, maar dat toegeven is weer iets anders. Toen Linda voorstelde het ergens te vragen, vond ik dat toch écht onnodig. Nog een half uurtje flipfloppen, max, dan zouden we er wel zijn, blufte ik. Maar ze vroeg het toch! En wat bleek, ik had gelijk! Een half uurtje tot drie kwartier flipfloppen en dan stonden we midden in Calhuela, een voormalig Nederlandse wijk van Torremolinos. Alleen moesten we dan wel de hele andere kant op. In feite lag het hooguit 20 minuten van ons hotel, maar dan niet links-, maar rechtsaf.

Hoewel Linda nog geen enkel teken van vermoeidheid toonde, raakte ik toch een beetje flipflopmoe. We liepen nu al bijna anderhalf uur te flipfloppen en Calhuela was reuze gezellig met al die barretjes, winkeltjes en restaurantjes, maar ik wilde zitten. Mijn voeten rust gunnen. En eten, dat ook! En wie weet, bestond dat Verdanading wel helemaal niet meer; was ie failliet gegaan omdat niemand hem kon vinden! We besloten daarom bij de eerste de beste leuke tent neer te strijken. En die tent kwam al snel en het was er druk ook, dus dat zit wel goed, dacht ik. We gingen zitten en ik bestelde icetea "for the lady" en bier "for meself".
De kaart kwam als eerste. Een korte blik op de kaart deed mij huiveren. Dit was een visrestaurant! Paella in vele varianten, sardines op stok geroosterd, vissoep, scheermessen en andere schelpen in alle soorten en maten, kortom alle traditionele Spaanse visgerechten kon je hier op je bord krijgen. Geen fish-and-chips, geen kibbeling of zalm, maar dorade, zwaardvis, platvis, sprot, allemaal vis met graten! En ik lust dat allemaal niet!

"We moeten hier weg," fluisterde ik tegen Linda.
"Ze hebben alleen maar vis!"
En Linda, die haar zinnen had gezet op pasta, was het daar meteen roerend mee eens.
De ober trok wel een heel raar gezicht toen hij de drankjes kwam brengen en ik meteen om de rekening vroeg.
"I'm sorry?" vroeg hij ongelovig.
"Yes I'm sorry, but we have to leave suddenly!" sprak ik raadselachtig, doch niet ongelogen.
Lachend flipflopten we snel weg van het ongetwijfeld voortreffelijke visrestaurant om 300 meter verder, aan plastic tafeltjes op plastic stoeltjes, pasta te bestellen bij Pizzeria Napoli.

Dag 6, De beste excursie

Zo'n hele week een beetje dom aan het strand liggen is niks voor mij! Zeven dagen is echt de max!

Nu mag je gerust weten dat ik een fan ben van "Wie is de mol?". Of nou ja, fan, ik kijk er graag naar. Fan klinkt gelijk weer zo hysterisch en ik ben niet hysterisch. Historisch, maar niet hysterisch. Maar goed, tijdens de laatste serie, die waarin Hadewych Minis wint, speelde een bepaald onderdeel zich af in het plaatsje Ronda. En laat dat plaatsje nou op nog geen 60 kilometer bij ons vandaan liggen. Dus ik wilde naar Ronda!

Dan heb je een doel, maar dan komt de vraag, hoe gaan we dat doel bereiken? Huren we een auto of pakken we een excursie? Gaan we voor vrijheid zonder ook maar enige kennis op te doen, of plaatsen wij onszelf in een keurslijf onder deskundige begeleiding? Aangezien we de laatste jaren steeds auto's hebben gehuurd, kozen we dit keer voor de excursie.

Zeven uur! Dat bekent zes uur opstaan! Zeven uur zou de bus ons ophalen. Omdat wij nog niet eerder zo vroeg tussen de lakens uit waren gekropen, wisten wij niet dat het om zeven uur 's ochtends nog gewoon donker is. Heel apart. Zeven uur is het nog donker, terwijl om acht uur de zon hoog aan de hemel staat. Echt heel apart.

Onze reisleider luisterde naar de naam Diego. Geen Maradona. Een vriendelijke, grijze zestiger. Hij vertelde onderweg van alles en nog wat en had een zeer subtiele humor. Hij sprak zijn teksten in het Spaans, Duits, Frans, Italiaans en Engels, want onze groep, zo zij hij vijf keer, was een zeer internationale groep. Bij Ronda zouden we ons dan ook splitsen in een Romaans en een Germaans sprekend deel. Handig, want anders blijf je alles vijf keer herhalen.

Wij werden als enige Nederlanders ingedeeld bij "the Germans". Nu heb ik de oorlog nooit meegemaakt, maar ik voelde toch enige weerstand. Onnodig, want deze Duitsers waren, zoals eigenlijk alle Duitsers, vriendelijk en voorkomend. Hoe komt het dan toch dat als thuis een Duitser mij in het Duits de weg vraagt, ik hem steevast de verkeerde kant op stuur? "Do ist der Bahnhoff! Do!"

Ik beschik niet over de literaire kwaliteiten van een Tolkien en ben dan ook niet in staat de omgeving zo beeldend te beschrijven als hij dat kon, maar als je de brug van Ronda ziet, lijkt het écht alsof je in Lord of the Rings terecht bent gekomen. Wat een schitterend bouwwerk!

Het stadje Ronda, dat op 750 meter hoogte, tussen 1100 meter hoge bergen ligt, wordt letterlijk in tweeën gespleten door een ruim 100 meter diepe kloof. En over die kloof is ergens in zeventienhonderdzoveel een schitterende brug gebouwd. In het middengedeelte onder de brug, zit een gevangenis, want in en om Ronda waren destijds veel bandidos.
De kloof is ontstaan door een bergbeekje dat er nu al miljoenen jaren stroomt.
Het stierenvechten, zoals wij dat kennen uit Spanje, is ooit begonnen in Ronda. Dezelfde architect die de brug bouwde, mocht, toen die brug het hield, ook Spanjes eerste arena bouwen. Het is niet alleen de oudste arena, maar ook de arena met de grootste diameter, en daarmee ook meteen de gevaarlijkste arena van Spanje. Je moet namelijk een heel eind rennen voordat je jezelf in veiligheid kunt brengen door je achter een schamel houten schotje te verbergen voor de woedende stier.

Het is in onze ogen een wreed spektakel. In tegenstelling tot wat veel mensen geloven, wordt de stier aan het eind altijd gedood. Het is namelijk onmogelijk dat de stier dergelijke mishandelingen overleeft. Zelfs al spiest hij de toreador aan zijn horens en vertrapt hij al zijn belagers, de stier gaat dood! Hij heeft geen enkele kans. Het is geen eerlijke of gelijke strijd, maar het vereist wel moed om zo'n stier in een strak zittend apepakkie met een rode lap tegemoet te treden. En daarom zijn de mensen in Ronda trots op hun toredoropleiding en de vele goede toreodoren die daaruit voortgekomen zijn. Geheel eigen kweek! De besten! Johan Cruijff zou er jaloers op zijn.

Op het programma staat ook een bezoek aan de wijnkelders van Ronda mét een proeverij! In de heerlijk koele kelders proeven wij, zonder uitspugen, de heerlijkste wijnen. De beste! Want Ronda is door zijn klimaat heel bijzonder goed voor de wijndruiven. In de winter wordt het in Ronda namelijk ijzig koud en kunnen er dikke pakken sneeuw vallen. Je kan het je bijna niet voorstellen, want buiten is het nu zeker 35 graden (uiteraard in de schaduw). Maar juist daardoor krijgen de wijnen van Ronda hun unieke smaak.

Ronda is sowieso een heel unieke stad. Ze hebben namelijk niet alleen de beste toreadors en de beste wijn van, zeg maar gerust, heel de wereld, ze hebben ook de beste ham en de beste geitenkaas, zo blijkt. En het beste hotel zit ook in Ronda. Bovendien heeft Ronda de allermooiste en rijkst gevarieerde omgeving en maakt hun bakkertje de beste chocolaatjes en broodjes en drink je hier de beste koffie.

Terwijl Linda uit weer een heel ander vaatje tapt, sta ik met mijn glaasje wijn bij de chips en de nootjes. Ineens staat Diego naast me, onze vriendelijke reisleider. En hij spreekt Nederlands! Ja, want zijn vrouw komt uit West-Vlaanderen en ze praten altijd Vlaams thuis. Want ja, zegt Diego lachend, vrouwen hebben thuis de broek aan. We keuvelen nog even vrolijk door over de oneerlijke verdeling tussen mannen en vrouwen en de daarmee gepaard gaande ongemakken voor ons mannen. Dan moet Diego weer aan het werk. Op naar de volgende bezienswaardigheid.

"Wat stond jij nou met die reisleider te praten?" vroeg Linda toen we verder liepen.
"Oh hij spreekt Nederlands, hij heeft een Vlaamse vrouw."
"Oh, leuk! En verder?"
"Hoezo verder?"
"Ja, je stond toch een flinke tijd met hem te praten!"
"Nou verder niks, gewoon, koetjes en kalfjes."
Maar dan wel de béste koetjes en kalfjes!

Dag 7, Pepe Lopez

Om er niet teveel de nadruk op te leggen, doen we net of het een heel gewone dag is. Toch is het geen gewone dag; het is onze laatste dag. Morgen reizen we in alle vroegte weer naar huis. Ja ik vind dat niet erg. Ik denk bij iedere vakantie halverwege de week al, nog maar drie nachtjes!

Linda had hier nog gerust een paar dagen langer kunnen doorbrengen, die vind het altijd jammer dat we maar acht dagen gaan. Dus zwijg ik, hou ik me in en doe ik net of het een gewone dag is, maar van binnen juich ik. Nee, ik ben geen reiziger.

Wat opvalt is dat er in Torremolinos veel homo's zijn! Ze lopen gearmd, kussen en knuffelen, en houden eigen beachparty's. Een paar potten voor de deur en hup, ze gaan helemaal los. Het lijkt waarachtig Amsterdam wel. Ja, het oude Amsterdam, want tegenwoordig, als je de berichten moet geloven, kan je je in Amsterdam beter niet meer als homo manifesteren. Gelukkig lijkt er in Torremolinos geen enkele noodzaak om met wie dan ook rekening te houden.

Een wat dikke, behaarde man van midden vijftig, slofte langs onze bedjes, daarbij veel zand opstuivend. Hij had roze, veel te kleine slippers aan en schoof daarmee richting de toiletten. Die heeft zeker de slippers van zijn vrouw even aangetrokken, dacht ik. Het zand is immers bloedheet. Maar de harige dikkerd sjokte niet naar de toiletten, hij sjokte naar een andere harige dikkerd die aan de boulevard op een bankje zat. Ze omhelsden en zoenden elkaar innig en kuierden hand in hand mijn blikveld uit.

Veel mensen kopen te kleine slippers, was de reactie van Linda toen ik haar dit vertelde. Wat is dat nu voor een reactie, dacht ik nog, maar toen ik, verscholen achter een glas met wel een liter bier vanaf het terras de voorbijkomende mensen aan het bespieden was, moest ik met Linda constateren dat veel mensen hun slippers inderdaad vaak te klein kopen. Slechts een enkeling kon er zijn hele voet in kwijt. Bij velen hangt de hak over de rand of, erger, steken de tenen er aan de voorkant als klauwen uit. Let maar eens op! Het is écht zo.
Ik vraag me af hoe dat er dan in de winkel aan toe gaat?
"En hoe zitten ze?"
"Ja, ik weet het niet. Mijn hak valt wel over de rand, maar mijn tenen niet! Heeft u ze ook een maatje kleiner?"

Achter ons zaten aan een tafeltje vier Engelse kerels. Ze waren alle vier flink aan de maat en zo kaal als een biljartbal. Met hun baardjes, tattoo's en piercings leken het wel leden van een zekere, niet nader te noemen, criminele motorclub. En geheel volgens het vooroordeel waren ze zeer luidruchtig. Ze dronken grote glazen Magner bier en aten grote, vette hamburgers met alles er op en er aan, maar dan ook echt álles. Echte macho's!
"I don't know about John. He's so demanding," zei de man met de krulsnor, ondertussen luid smakkend zijn hamburger herkauwend.
"I know. And poor Jimmy isn't man enough to deal with it," bevestigde de man tegenover hem.
"I think I'm going to have a talk with Jimmy," besloot de krulsnor en liet een vette boer.
De man die eruit zag alsof hij werd gespeeld door Arjan Ederveen en tot nog toe alleen had gegeten, richtte zich plots tot de krulsnor en sprak met lijzige stem maar gedecideerd: "Oh David, don't get involved! They must deal with their own problems."
"But I feel I have to do something," reageerde de man met de snor verongelijkt.
"Well, do me!" riep Arjan Ederveen vrolijk en wierp lachend zijn hoofd achterover.
Dit waren duidelijk geen leden van een motorbende.

Pepe Lopez is een klein theater waar de beste dansgroep van Spanje zou optreden. Volgens de aanplakbiljetten die door heel Torremolinos hingen was hier sprake van un grande spectacolo! Hier kwamen oud en nieuw Spanje bij elkaar. Nou, een avondje theater leek ons voor zo'n laatste avond wel geschikt.

Pepe Lopez bleek de naam van de uitbater te zijn. Zijn theater was feitelijk een lage kelder, niet hoger dan een metertje of twee.
"Ik denk niet dat de dansers vanavond veel zullen springen," zei ik tegen Linda.
De ruimte was gevuld met kleine tafeltjes en stoeltjes zoals je ze bij ons vaak in peuterspeelzaaltjes aantreft, maar die net aan zijn voor de gemiddelde Spanjaard.
Er was plek voor een kleine honderd mensen, maar het zat hooguit voor de helft vol. Je kreeg door Pepe zelf, een grote dikke man met sierlijke pas - homo - een plaats naar zijn believen aangewezen.
Wij kregen de luxe bankjes met tafeltjes én sangría. Ons avondje "So you think you can Flamengo" kon beginnen.

Nou, het grande spectacolo viel mij nogal tegen. De "mannelijke" dansers stonden maar een beetje te hakken in hun strakke broeken en interessant met de armen te zwaaien, terwijl de twee gitaristen minutenlang hun gitaar stemden - plieng plieng pling, ploing ploing plong. Daarachter stonden de Jan en Zwaan van Spanje een beetje door elkaar heen te klappen. Zwaan gilde af en toe hard in de microfoon en Jan schraapte dan zijn keel.
Maar ik moet zeggen, de danseressen waren goed! Twee vielen er bijzonder op. Een deed een fantastische solodans in een mooie zwarte Spaanse jurk met van die franjes. Erg goed! En die ander, dat was gewoon een super lekker ding!

Dag 8, Oost, west....

Op buitenlandse vliegvelden is het altijd een beetje een gedoe. Eerlijk is eerlijk, maar nergens is het zo goed georganiseerd als op ons eigen Schiphol. Maar de man achter de incheckbalie was vriendelijk voor ons en we kregen twee mooie plaatsen bij het raam, achterin het vliegtuig, rij 29.

Op Malaga hebben ze gelukkig ook een Starbucks (die ook nog eens super goedkoop is vergeleken met die minibar op Schiphol) dus namen we nog even lekker een vertrouwde cappuccino. Wij gaan altijd wat later het vliegtuig in. Je hoeft niet te dringen en je hebt toch allemaal een vaste plek, so what's the rush? Dat reizen is al vervelend genoeg, dus je moet het voor jezelf makkelijk en aangenaam maken.

"Goedemorgen," zei de stewardess vriendelijk en keek naar onze kaartjes. We weten inmiddels goed de weg in een vliegtuig, dus we konden meteen door, dachten we. Maar nee, de stewardess die ons zojuist vriendelijk goedemorgen had gewenst riep ons terug! Of we even àchter haar wilden gaan staan.
Wat nu dan? Hadden ze drugs in onze bagage ontdekt of zo? Werden wij aangezien voor gevaarlijke terroristen of werden we verdacht van illegale smokkel van uitheemse diersoorten? Wat!?

Er was een fout gemaakt door de afhandelaar, ik ken hem niet. Daardoor had men ons in een verkeerd type vliegtuig geboekt. In dit vliegtuig was helemaal geen rij 29. Dit vliegtuig had maar 26 rijen. Dus feitelijk zaten wij nu ergens op de achterste staartvleugel! Wel een mooi uitzicht, maar je haar raakt zo in de war.
Uiteindelijk kregen we een plek voorin, niet naast het raam maar wel elkaar. De paar mensen die nét iets later kwamen, werden verdeeld over de andere lege plekken. Hele gezinnen werden zo wreed uit elkaar gerukt.
Na landing op Schiphol hoorden we een vrouw, type Goois, klagen over "de chaos op Malaga". Haar puberdochter zei stuurs: "Ik vond het wel leuk om niet naast jou te hoeven zitten!"

Nog leuker dan de vakantie zelf vind ik het thuiskomen. Wat hebben we het goed! Alles is schoon en mooi en groot ook. Je eigen bed, je eigen kussen, je eigen douche. En gratis wifi all over the place! Waarom wil een mens er überhaupt "even tussenuit"? Vanwege de zon? Ja, de zon is heerlijk, maar ondanks mijn mediterrane bloed beginnen mijn schouders al na drie dagen te prikjeuken en blaasjes te vertonen. Zonneallergie! Wat ik er ook op smeer of niet smeer, ik krijg het geheid.

De eerste keer dat ik met zonneallergie werd geconfronteerd was in Portugal, nu bijna 25 jaar geleden. Ik wist niet wat het was, maar had er vreselijk last van. Dus zat ik met een nat t-shirt aan - dat gaf enige verkoeling en dempte de jeuk - de hele tijd in de schaduw, terwijl de rest, goed geolied, heerlijk lag te knisperen in de zon. Heel zielig.
Ik raakte aan de praat met een Engelse mevrouw en zij gaf mij de tip om eens naar die Portugese meneer te gaan. "He's a doctor!", zei ze. Ze wees naar een invalide man in een rolstoel, die af en toen door zijn begeleider het water werd ingereden en dan weer in de zon te drogen werd gezet.
Ja, hij mag dan wel doktor te zijn, maar waarin? Mijn vrienden spoorden me aan om toch maar even op consult te gaan bij "The Riding Doctor". (In die dagen was de tv-serie "The Flying Doctors" heel populair.)

De volgende dag was de jeuk zo erg dat ik alle bezwaren overwon. Hij keek even naar me en schreef direct een recept voor me uit dat ik bij de plaatselijke apotheek voor een paar escudo's kon laten maken. Gewoon regelmatig goed insmeren en gewoon in zon zitten, zei die gek.
Nou, dat heb ik gedaan. Het spul gaf meteen verlichting en twee dagen later was ik van de allergie af! Een wondermiddel! Met veel dank aan The Riding Doctor!

Terug in Nederland ben ik met de tube en een restant langs verschillende doctoren en apotheken geweest. Ik wilde dat spul altijd op voorraad hebben voor de toekomst. Maar niemand wist wat het was en ze konden het ook niet maken. Één apotheker zei dat het spul in Nederland verboden was.
Ik had nog genoeg voor één allergie vrije vakantie, maar toen was het op. En sindsdien heb ik nooit meer iets gevonden dat écht hielp. Nooit meer een allergie vrije zonvakantie. Maar je kan er honderd mee worden, zou mijn moeder zeggen. Ik dus 105!

Tot slot van deze octologie nog even een paar laatste dingetjes.

Als je van vis met graten houdt of van slijmerige schaaldieren kan je aan de kust van Spanje je hart ophalen. Zo niet, dan adviseer ik een "kroketje van Edje" op te zoeken voor die vertrouwde Hollandse snackbar kwaliteit, of een flinke portemonnee mee te nemen en luxe uit te gaan eten, want lekker koken kunnen ze niet echt. Maar je kan natuurlijk ook, net als wij gaan doen, gewoon fijn naar een van de vele Griekse eilanden gaan; altijd goed!

Als kind was ik een fan van cowboyfilms en eerlijk gezegd, nog wel. Of nou ja, fan.... Het Wilde Westen met Indianen en Gringo's en naar Mexico vluchtende bandieten. In de streek waar wij zaten, vind je dat allemaal terug, gewoon bij ons in Spanje. Plaatsjes als Santa Fé, de bouwstijl, de warmte, de taal, het landschap, alsof je in een heuse Western zit. Alsof James Stewart zo de hoek om kan komen. Alsof Eli Wallach je zo gevangen neemt en je moet wachten tot John Wayne je komt bevrijden. Preachtig!

Tip: Sangría is heel lekker, zolang je in Spanje bent! Eenmaal hier, smaakt het nergens meer naar en blijkt het gewoon zoete waterige wijn met vruchtjes uit blik. Maar ben je in Spanje dan wordt het een soort Godendrank. Wonderlijk!

Waarom ik over de ene gebeurtenis wel kan schrijven en over een andere niet, weet ik niet. Vaak zijn het juist de kleine, lullige, niets betekende dingetjes die ik leuk vind om op te verwoorden. Daarom dus niets over Granada en Al Hambra, niets over het krokodillenpark, niets over de waterscooters etc. maar in plaats daarvan verhaaltjes over vermiste hamburgers en andere ongemakken. Daar haal je de boeken top 10 echt niet mee, vrees ik.

Koffers uitpakken gaat altijd lekker snel. De hele zooi gaat zo, hup, de was in. De stoffige flipflops heb ik in Spanje achter gelaten, als tastbare herinnering aan mijn bezoek. Mocht je ergens ooit in Spanje een verdwaalde teenslipper zien, weet je "Cocco was here!"

Mutsjesdag

Ja inderdaad. Mutsjesdag. Naar analogie van Rokjesdag, het bekende boek van de veel te vroeg overleden Martin Bril. Mutsjesdag dus. En nee, dan doel ik niet op té-korte-rokjesdag. En nee, dan heb ik het ook niet over de vrouwen uit een documentaire van Michiel van Erp. (Trouwens, waarom worden vrouwen in zijn documentaires altijd zo mutserig afgeschilderd? En waarom komt hij daar altijd mee weg? Omdat hij homo is zeker? Maar dit even tussen haakjes.) Nee, nee, nee. Als ik mutsjesdag zeg, dan bedoel ik ook mutsjesdag. En dit jaar viel mutsjesdag op 14 januari.

Het jaar begon met temperaturen die deden denken aan het vroege voorjaar. Het was gewoon warm. Voor de tijd van het jaar, dat dan weer wel, maar toch zo warm, dat iedereen blootshoofds buitenshuis ging. Echter, op 14 januari kwam daar verandering in, want toen werd het koud. En prompt zag je ze ineens. Mutsen. Kinderen met mutsen, ouders met mutsen, grootouders met mutsen, recreanten met mutsen, forensen met mutsen, wandelaars met mutsen, fietsers met mutsen. Zelfs in goed verwarmde warenhuizen en supermarkten zag je hordes mutsen. Kortom, mutsjesdag!

En wat voor mutsen! De meest wanstaltige exemplaren. Waar verkopen ze die dingen? Mutsen met vlechtjes. Mutsen in oogverblindende felle kleuren. Gebreide mutsen, maar ook mutsen van vilt! Mutsen met oren. Ja, met oren! Mutsen met bont. Zelfs mutsen die eruit zien als een kapsel, de harige muts. Mutsen met veters. Mutsen met merknamen. Mutsen met een belachelijke punt eraan. Mutsen met bolletjes! Mutsen met een eland gewei. Ja, ik heb zelfs een opblaasmuts gezien. Een soort zwembandje voor je hoofd. Moet heerlijk warm zitten, maar je loopt natuurlijk compleet voor schut!

Het kan niet anders, mutsdragers zijn zeer zelfverzekerde figuren, die het niet uitmaakt wat anderen van hen denken. Ze zijn zo trots op hun muts dat ze hem zelfs tijdens het boodschappen doen ophouden. Hallo, je bent binnen! Deze ruimte is verwarmd. Hier is geen enkele noodzaak om zo'n lelijke muts te dragen! Maar nee, de muts blijft stevig op hun hoofden. De muts afdoen wordt niet eens overwogen. En zo sta je, zelfs bij de warme bakker, ineens tussen de mutsen! Mutsdragers kennen geen schaamte!

Het is dat er in deze tijd van het jaar nauwelijks toeristen in ons land verblijven, anders zouden we op slag van het klompen imago af zijn. In plaats van altijd maar te refereren aan de koffieshops, zou men ons typeren door de lelijke muts. En dan wel mutsen waarvoor je flink hash gerookt moet hebben om ze te kunnen ontwerpen en zeker om ze te willen dragen. Wat een mutsen!

Ik haat mutsjesdag. ik haat die hele periode. Ik haat sowieso alle dagen onder de 20 graden. Maar een muts zal je mij nooit zien dragen. Ik ben niet báng voor de vorst, ik háát de vorst! Het is een principe kwestie. Ik ben geen watje, ik ben een Spartaan. Misschien doe ik hooguit mijn kraag iets omhoog, maar dan toch alleen bij -18 en een straffe oostenwind. Nog steeds stap ik, ook in de winter, met natte haren, zo onder de douche vandaan, net als vroeger, zonder muts, op de fiets. Nou ja, tegenwoordig stap ik dan in een auto met standverwarming, maar daar gaat het niet om. Ik draag geen muts!

Waar mijn aversie tegen mutsen vandaan komt, ik weet het niet, maar het is wel een feit. Nee, het is geen fobie of angst, het is gewoon oprechte walging. Ik vind het vreselijke dingen. Ik bedoel, je loopt natuurlijk al voor gek mét zo'n muts op je kop, maar als je hem afdoet, zit je haar zo in de war, dat je nog steeds voor joker loopt. En dat trekt dan de hele dag niet meer bij. Iedereen kan de hele dag door zien dat jij die ochtend een muts op je hoofd hebt gehad. Kijk, als je kaal bent, heb je daar geen last van. Als je kaal bent, moet ik toegeven, heeft een muts nog een functie, namelijk je hersens tegen de kou beschermen. Maar meiden met het prachtigste haar - een functionele en natuurlijke bescherming van de hersens tegen de kou - verstoppen het onder zo'n lelijke muts! Waarom? En dan doe je zo'n muts af, en dan is het haar zo statisch dat het rechtop alle kanten op staat. Sta je daar als menselijke ragebol. Wat is daar nu leuk aan?

Maar, eerlijk is eerlijk, er zit ook een andere kant aan dit verhaal. Zonder al die mutsen in het straatbeeld, kon ik mij niet verwonderen over en vergapen aan zoveel lelijkheid! Eigenlijk geniet ik stiekum van die wanstaltige exemplaren en hun dragers. Dus net als rokjesdag, is ook mutsjesdag voor mij iets om naar uit te kijken en van te genieten. Al zal ik dat natuurlijk nooit toegeven!

De griep

Iedereen heeft het weleens meegemaakt. Je wordt getroffen door een griepje. Niks ernstigs, geen vogel- of varkensgriep, maar gewoon een ouderwets Hollands influenzaatje. Made in China. Dat dan weer wel. Want als je denkt dat vi-russen iets met Rusland te maken hebben, zit je er compleet naast. In Rusland heerst juist massale virussterfte. Door het overmatig gebruik van zelfgestookte wodkavariaties zijn de meeste Russen zo goed als steriel. Tot zover het educatieve deel van dit verhaal.

Je hebt dus de griep. Gewoon de Hollandse griep. Niks bijzonders. Gewoon koorts, koude rillingen, hoesten en proesten, hoofdpijn, reumatiek, waterleiding, gasfabriek. Je kent het wel. Als de temperatuur in de kamer onder de 25 graden zakt, heb je het koud. Niks smaakt. Koffie, waar je normaal op loopt, laat je maag keren. Bruin brood met kaas is met geen mogelijkheid weg te krijgen. Zelfs water heeft een raar bijsmaakje. En alles doet je zeer. Even douchen wordt een soort van Kunduzmissie met verschillende onverwachte problemen. Allereerst is daar de temperatuur van het water. Het is óf te warm óf te koud. En de straal doet zeer op je huid. Alsof je gezandstraald wordt. Het washandje voelt aan als een velletje grof schuurpapier (30-00). Zelfs met de mildste shampoo lijkt het alsof er tien wilde katten met hun scherpe nageltjes door je haar woelen op zoek naar een verdwenen muis. Op één been staan blijkt ineens een onuitvoerbare circusact. Bukken laat je hoofd bonken. Overeind komen laat je zweven. En de zachte, wollige, geurige handdoek geselt je rug. Dus, zo'n écht Hollandse griep. Zeg maar gerust, een PVV-griep, veroorzaakt door zo'n vertrouwd Wilders-virusje. Niks bijzonders. Iedereen kan het krijgen, Henk, Ingrid, iedereen. En nu heb jij het dus, de griep.

Voordat je je echt ziek gaat voelen, heb je het virus al bij je, maar dat weet je niet. Ja, achteraf bleek dat je wel wat moeier was dan normaal, misschien wat slechter sliep. Maar da's achteraf. Op het moment zelf heb je nog niks door. Dus ga je gewoon door met plannen maken. Nee, zaterdag komen we hoor, gezellie! Nou, zaterdag gebeurt er helemaal niks! Dan lig je zwetend van de kou in je mandje te pruttelen. Maar dat weet jij nog niet, dat weet alleen dat virus.
Maar goed, op een gegeven moment openbaart zich het virus. Je zit lekker op de bank naar de EO te kijken (want die hebben van die mooie natuurprogramma's; het moet niet gekker worden), en ineens denk je, brrr, frisjes. En je zegt nog, is het hier nou fris, of ligt het aan mij. Maar heel je lichaam weet het al, behalve jij, het ligt aan jou.

Je lichaam neemt stelling om het virus te bestrijden. De witte bloedlichaampjes nestelen zich in je spieren om het virus vanuit de flanken aan te vallen. De temperatuur van je lichaam wordt verhoogd, zodat het virus zich niet meer goed kan delen en slechter functioneert. En dan barst de strijd los! De ene guerrilla-actie na de andere wordt uitgevoerd om het virus uit te roeien. Goed werk mannen! Maar jij voelt alleen maar koorts, spierpijn en algehele ellende. Je krijgt er hoofdpijn van!

Bij een echte, degelijke Hollandse griep duurt die strijd al snel drie, vier dagen. Er zijn ook mensen die een laf verkoudheidje al griep durven te noemen. Die staan na twee dagen sniffen alweer rokend voor het café. Met een echte griep gaat je dat niet lukken. Zo'n degelijk Hollands virus biedt dapper weerstand, de Taliban is er niks bij. Maar toch, na drie, vier dagen lijkt het virus aan de verliezende hand. De witte bloedlichaampjes winnen de ene na de andere slag. De koorts zakt, de hoofd- en spierpijn wordt minder; de strijd gaat een nieuwe fase in.

En nu komen we bij de clou van dit verhaal. Want je bent aan de winnende hand, maar hoe weet je dat? Je voelt je nog steeds beroerd. Ja, het is allemaal wel iets minder, maar je bent er bij gaan niezen! En dat is het signaal! Dat niezen, die verandering, geeft aan dat je lichaam wint!

Maar nu komt het dus. Familie, vrienden, buren, kennissen en andere belangstellenden vragen zich na een dag of drie af, hoe zou het toch met die aansteller zijn? (Want die weten nog niet dat het dit keer geen laf verkoudheidje was, maar een echte Hollandse griep.) Dus ze sms'en, facebooken of whatsappen, al naar gelang hun leeftijd en sociale binding, en vragen belangstellend hoe het gaat. Waarop jij zegt, met enige teleurstelling in je stem, ik ben er nu bij gaan niezen. En dan zeggen zij, dat is het begin van het eind!

Het begin van het eind! Hoe moet ik dat uitleggen? Geloven ze, net als ik, dat niezen het eind van de strijd tegen het virus aankondigt en victorie weldra uitbundig kan worden gevierd? Of verkeren zij juist in de veronderstelling, dat nu het niezen er bij is gekomen, jouw dagen op dit ondermaanse zijn geteld? Dat zal toch niet? Maar durf ik er naar te vragen, of laat ik het maar zo?

Ik laat het maar zo. Ik wacht het wel af. Met een beetje mazzel, heb ik gelijk en ben ik met twee dagen weer zo gezond als een vis. En met een beetje pech, hebben zij gelijk en ben ik met twee dagen, zo gezond als een vis bij de visboer. Ik wacht het wel af. Ik geloof in mijzelf, in de kracht van mijn lichaam én geest. Ik houd moed! En ik zie mijzelf in de toekomst een grote sigaar roken en een broodje frikandel eten met een lekkere pot bier ernaast.

Het fruitvliegje

Even vooraf, het is niet mijn bedoeling om mensen te kwetsen, ook niet met dit verhaal, maar toch acht ik de kans vrij groot, dat een aantal lezers, laat ik zeggen, op zijn minst onaangenaam verrast zullen zijn. Laat ik daarom maar meteen met de deur in huis vallen. Ik haat katten!

Of nou ja, haten.... Eigenlijk heb ik niks tegen katten. Vooral die jonge katjes - ik schrijf hier bewust "katjes" en niet "poesjes" - zijn onmiskenbaar schattig en aandoenlijk. Of die rare gewoonte om in dozen te kruipen, zo grappig. Ook het eigenzinnige karakter van de kat spreekt me wel aan. Katten laten zich niks zeggen en dat mag ik wel. Hoewel, ik zag laatst een video van een monnikenklooster in India waar ze katten hadden geleerd door hoepeltjes te springen in ruil voor voedsel. Voor zulke katten heb ik geen respect. Maar voor de kat die, geheel tegen de zin van zijn voedster, al voor de derde achtereenvolgende keer gewoon zijn klauw in het nieuwe lederen bankstel zet met een blik van "jij maakt me niks!", kan ik alleen maar bewondering opbrengen.

Nu heb ik een huis met een tuin. Een heerlijke tuin. Zeg maar gerust een dierentuin. Want behalve een keur aan vogels wordt onze tuin bewoond door egeltjes, spitsmuisjes, kikkertjes, ja zelfs konijntjes. Maar ook - en nu komt het - katten!

Het enige wat die beesten in mijn tuin doen, is de andere dieren verjagen én, erger nog, gele plekken in het gras piesen en uitwerpselen begraven in de perkjes. Wil je een bedje violen planten, grijp je achteloos in zo'n kundig verborgen, bacterie rijke kattenhoopje. En heb je het bedje violen er dan uiteindelijk in zitten, zie je de volgende dag de kat er heerlijk middenin liggen. Alle violen zo plat als de nieuwe TV van Samsung!

Waarom houden mensen hun kat niet gewoon binnen? Ik gooi de poepluiers van de kleine toch ook niet over de schutting bij de buren! Ik laat mijn kleuter toch ook geen zandbakje spelen tussen de gerbera’s van de buren! Ik laat mijn tieners toch ook niet tussen de hortensia's van anderen verstoppertje spelen of mijn adolescent over het tuinmuurtje van de overburen plassen! Maar nee, van katten moet je dat allemaal maar goed vinden.

Welnu, daarom ben ik een offensief begonnen. Een kattenoffensief! Ik heb mijzelf bewapend met een Super Soaker. Deze ligt, altijd gevuld en goed op druk, binnen handbereik. Als ik een kat mijn territorium in zie wandelen, grijp ik mijn wapen en stuif naar buiten. In volle vaart vuur ik vanuit de heup een dikke straal koud water af op het beest! Ondanks dat ik er steeds handiger in word, moet ik toegeven, dat de straal maar zeer zelden doel raakt. Gelukkig zijn er geen videobeelden van, want het ziet er natuurlijk niet uit. Een volwassen man die op slippers rennend, half struikelend met een waterpistool mis schiet. Maar ik stel mij zo voor dat als de kat, flink geschrokken, een eindje verderop zit bij te komen, dat er dan een andere kat voorbij kuiert die zegt: "Is die gek van nummertje 32 weer bezig?"

Misschien denk je nu, maar dit verhaal heet "Het fruitvliegje" en ik heb nog niks gelezen over een fruitvliegje? Dat klopt!

Girls just wanna have fun

Cindy Lauper had er een hit mee in 1983 en wat blijkt, ze had gelijk! Meisjes willen echt vooral lachen! Alle onderzoeken in die richting komen dan ook met dezelfde resultaten. Als gevraagd wordt wat vrouwen aantrekt in een man, komt humor steevast op de eerste plaats. Humor staat eenzaam bovenaan. Geld, aanzien, spierbundels, knap, slim, spetterende seks het kan allemaal niet op tegen humor. Een man met humor zit geramd. Een man met humor heeft 10 vrouwen aan elke vinger. Want "Girls just wanna have fu-un".

Maar waarom is dat zo? Waarom vinden vrouwen humor zo belangrijk? Welke evolutionaire grondslag kunnen we daarvoor vinden? Zoeken ze misschien iets in de man wat ze zelf niet hebben? Ja, ik begeef me hiermee op glad ijs, maar, zeg eens eerlijk, hoeveel grappige vrouwen ken jij dan? De beste en bekendste grappenmakers zijn toch man. Er zijn wel grappige vrouwen, maar die kan je echt op de vingers van een gemankeerde hand tellen. Of ligt dat aan mij en zijn ze er wel, maar ken ik ze niet? Ja, nu niet aankomen met Miranda Hart of Brigitte Kaandorp. Dat zijn de uitzonderingen. Dus voorlopig lijkt het er toch sterk op dat vrouwen zelf geen humor hebben en het daarom zoeken bij de man! Compensatie dus.

Als vrouwen echter zelf geen humor hebben, hoe zijn ze dan toch in staat om humor te herkennen? Om dat te kunnen beoordelen moeten we eerst objectief proberen vast te stellen wat humor eigenlijk is.
Algemeen wordt aangenomen dat voor humor twee zaken nodig. Aan de ene kant moet het verhaal, de situatie of het gegeven een sterke associatie oproepen, zodat verteller en publiek deel uitmaken van het onderwerp of het ernstig nemen. Van de andere kant moet het verhaal, de situatie of het gegeven zodanig worden genuanceerd dat men er afstand van kan nemen of de ernst ervan verdwijnt. Het resultaat is een lach, al dan niet met tranen.
Daarnaast spreekt men van "gevoel voor humor" als iemand in staat is zo'n humoristisch verhaal te kunnen begrijpen, aan te voelen of zelf te bedenken. Kijk en dan valt alles op zijn plek. Vrouwen zijn wel in staat humor te begrijpen en aan te voelen, maar zelf bedenken, ho maar! Daar hebben ze dan toch echt een man voor nodig!

Heb je ondertussen al een paar namen van echt grappige vrouwen gevonden? Nee hè!

Dit alles brengt me wel naar de vraag: wat kunnen vrouwen dan eigenlijk wél? Ja, het lijkt een zijsprong, maar die vraag is alleszins gerechtvaardigd, lijkt me. Ik bedoel, mannen lopen harder, voetballen beter (of althans, wereldwijd bezien), kunnen beter kaartlezen, weten hoe de afstandsbediening werkt. Ja zelfs op een typisch vrouwelijk geacht gebied als koken, doen mannen het beter. Immers, de beste koks, zijn mannen! En met humor is het dus al niet anders. Ze lachen er graag om, maar zelf iets bedenken zit er niet in. Ja, kinderen krijgen, dat kunnen ze, maar kinderen opvoeden is weer iets anders. Dan moet de man toch weer helpen. Hoe vaak hoort men een moeder niet wanhopig haar kind tot kalmte manen met de woorden: Wacht maar tot je vader thuiskomt! Daarmee tevens een heel verkeerd en ongewenst beeld van de man creërend. Maar goed, dat nemen wij mannen allemaal voor lief.

Maar waarom nemen mannen dit allemaal voor lief? Het antwoord is even simpel als geniaal. Er is maar één logisch en passend antwoord. Mannen tolereren vrouwen alleen maar, omdat ze lachen om hun grapjes. Een man kan zich geen beter publiek wensen dan vrouwen. Ze lachen sneller, harder en smakelijker! Bovendien, vrouwen gaan je er leuk door vinden; je kan je ermee in positieve zin onderscheiden van andere mannen die minder grappig zijn (op dat moment). Het streelt het mannelijk ego! Zo zijn wij mannen, wij hóren graag hoe goed wij zijn!

En zo is de evolutionaire cirkel rond. Vrouwen houden van mannen vanwege hun humor, en mannen houden van vrouwen die om hun grapjes lachen. Wat zit de natuur toch mooi in elkaar. De Schepper moet daarom wel een man zijn!

Dove

Met de uitspraak "Wie niet horen wil, moet maar voelen!" werd in mijn jeugd, veelal achteraf, verklaard waarom ik een draai om mijn oren had gekregen. Denk nu niet dat ik vroeger werd geslagen, want dat is niet zo, maar de corrigerende tik werd toch met enige regelmatig toegepast. Het zal nodig zijn geweest. Hoe dan ook, de verklaring voor deze poging tot gedragsbeïnvloeding, begreep ik echter nooit. Ja, pas veel later, toen de corrigerende tik het risico van een tikkie terug met zich meedroeg. Maar toen die tik nog vrijelijk als opvoedkundig middel kon worden gehanteerd, begreep ik er geen bal van. Mijn ouders gingen er vanuit, dat ik wel wist wat ik fout had gedaan. Zij dachten daarom te kunnen volstaan met een verwijzing. "Wie niet horen wil, moet maar voelen!" Maar ik begreep er geen snars van! De corrigerende tik miste daarmee volledig zijn doel. En ik groeide op voor galg en rad. Dat laatste is niet waar, maar voor het verhaal zou het wel mooi zijn geweest.

Na dit gelezen te hebben, denk je wellicht dat de titel te maken heeft met het "niet horen" uit het hiervoor tot twee keer toe aangehaalde citaat. Niets is echter minder waar! De titel heeft niets van doen met slechthorendheid of niet willen luisteren. Nou ja, misschien indirect. Of eigenlijk, gewoon helemaal niet! De titel is niets minder dan een merknaam, Dove. Badderspul en crèmetjes en zo. Dove, die in zijn reclame vaak dikke vrouwen gebruikt (omdat ze niet goed genoeg zoeken?). Eerlijk gezegd, en nu komt de clou, ik douchte er graag mee. Dove Douche, ik vond het lekker spul. Die hele kwak crème die ze erin hadden gestopt, hielp ook mij in mijn strijd tegen de verdroging. En het rook ook nog eens lekker, vond ik. Misschien niet echt mannelijk, maar wel lekker. Bovendien, ik ontleen mijn mannelijkheid niet aan de geur van mijn douchespul. (Daar heb ik Axe okselfris en Davidoff scheerwater voor.) Kortom, ik vond het fijn spul.

Misschien is het je opgevallen dat de tweede alinea in de verleden tijd is geschreven als het over mijn liefde voor Dove gaat. Want inderdaad, die liefde is verleden tijd! Wat is er gebeurd? Dove heeft de receptuur veranderd! Zonder overleg en eenzijdig! Plotseling stond er NIEUW op de fles. Meestal is dat slechts een marketingtruc. NU NOG BETER, betekent meestal gewoon meer van hetzelfde. Dus ik sloeg er totaal geen acht op. En totaal onvoorbereid op wat komen ging, goot ik op een kwade dag een flinke laag nieuwe Dove over mij heen, ondertussen een vrolijk liedje galmend onder de heerlijk hete douchestraal. Meteen kroop er een doordringende onbekende geur mijn neus binnen. Ieuw! Was dit mijn Dove? Wat een afgrijselijke lucht! Dapper douchte ik door, maar het zingen was me wel vergaan. Toen droogde ik me af en mijn huid schilferde gewoon. Wat was er met mijn kwak crème gebeurd? Zat het er niet meer in? In de loop van de dag begon mijn huid te jeuken. Dat is de reden dat ik nooit met Sanex douche; ik krijg er jeuk van. En nu kreeg ik ook jeuk van mijn Dove! En die lucht, die bleef maar om me heen hangen. Hoe ik ook deoode en aftershavete, ik kreeg de lucht niet weg!

Ik was kwaad! Kwaad op Dove! Ze hadden een perfect goed product, zonder fatsoenlijke waarschuwing, niet vernieuwd, maar totaal veranderd! Alsof je van WP5.2 naar Word2010 gaat! Deze drab had niets meer te maken met de verfijnde lotion van weleer! Dus, en heus dit doe ik anders nooit, nam ik contact op met de klantenservice van Dove. Ik stuurde een e-mail. Geen hate-mail, maar ik was wel duidelijk! En, hoezee, ik kreeg al binnen drie dagen een mail terug. Een standaard mail. Als ik het product waarover ik niet tevreden was naar ze zou opsturen, kreeg ik gratis een vervangend exemplaar! Mijn hemel, werken er daar bij Dove dan alleen maar sukkels? Dus ik nog een mail eroverheen, dat ze mijn boodschap blijkbaar niet goed hadden begrepen! Het duurde ruim veertien dagen voordat ik een reactie kreeg. Dat moest dan wel een goed doordachte reactie zijn, bedacht ik me. En wat stond er in die goed doordachte mail, dat ik het product waarover ik niet tevreden was kon opsturen en dat ik dan gratis een ander product van gelijke waarde kon uitkiezen! Geen verklaring waarom de oude, geweldige formule was gewijzigd, geen toelichting op hun onbegrijpelijke marketingstrategie, geen excuus! Gewoon weer een standaard mail!

Ik heb resoluut mijn vrouw verboden ooit nog iets van Dove te kopen! En als er reclame van Dove op TV is, zap ik direct weg! Wie niet horen wil, moet maar voelen!

Weg met de korte rokjes!

Smeltende poolkappen, half Nederland overstroomt etc. etc. Al jaren krijgen we te horen dat de mens, door auto te rijden en het huis warm te stoken, verantwoordelijk is voor een enorme CO2-uitstoot. De mens zou daarmee zijn eigen graf graven, want door die CO2 zou het klimaat op aarde veranderen. De poolkappen smelten en het waterpeil stijgt. Als we zo doorgaan zullen we allemaal verdrinken in het smeltwater van de noord- en zuidpool!

Dit is, kort samengevat, de boodschap die we al jaren horen. De opwarming van de aarde. En ergens klopte het ook wel. De afgelopen jaren werd het ene na het andere warmterecord gebroken. Heerlijk! Nederland had lekkere, warme, lange zomers. Zelfs de olijfboom deed het hier goed! Op den duur zou het dan wellicht tot problemen leiden, maar vooralsnog hadden we alleen maar plezier van die opwarming.

Nou ja, je moest wel steeds dat gezeur aanhoren over die CO2 uitstoot. Er moesten windmolens komen en het gevaarlijke kernenergie. Je moest je dak vol leggen met brandgevaarlijke zonnepanelen, en je ging natuurlijk meer betalen voor je energie. Dat was logisch toch?

Maar soms hoorde je een ander geluid. Was er een groepje wetenschappers dat het niet eens was met die klimaatsomberaars. Maar die kregen nooit veel aandacht in de pers. Die werden een beetje voor gek versleten. Ze worden beschouwd als klimatologische gebedsgenezers. Tegendraads, onwillig, zonderling en nog gevaarlijk ook, want mensen zouden hen weleens kunnen gaan geloven. En dan? Dan gaat er geen geld mee naar dure instituten voor klimaatonderzoek, waar al die andere wetenschappers een flink belegde boterham verdienen. Dan is er geen reden meer om de energiekosten kunstmatig hoog te houden.

Een paar jaar geleden las ik een artikel van een wetenschapper die beweert dat de mens helemaal niet zoveel invloed heeft op het klimaat. Geniaal als ik nu eenmaal ben, had ik deze conclusie zelf veel eerder ook al getrokken. Wij weten dat de temperatuur op aarde over miljoenen jaren nogal kan verschillen. Op de plek waar nu Nederland ligt, hebben zowel tropische temperaturen als ijstijden geheerst. En toen hadden we nog geen auto's of elektriciteit en centrale verwarming door de hele hut. De man beweerde in dat artikel zelfs dat er juist een koude periode zou aanbreken. De aarde zou niet opwarmen, maar afkoelen.

Nu dit jaar Pasen kouder is dan Kerstmis was, ben ik op zoek gegaan naar dat artikel. En tijdens het zoeken vond ik, zomaar verscholen tussen berichten over koetjes en kalfjes, ook een bericht dat pas geleden verscheen van een andere wetenschapper.
Deze mensen beweren dat we de komende jaren terecht komen in een soort mini ijstijd. En dat ligt niet aan de mens, maar aan de invloed van de zon.

Ja sorry, ik word daar ook niet vrolijk van. Ik zag mij zelf al zitten, onder bananenbomen en palmen, gewoon in mijn eigen achtertuin. Maar zoals het er nu naar uit ziet, kan ik er straks iglo's bouwen! De korte rokjes kunnen weg en maken plaats voor dikke, gewatteerde broeken. Wat weer een nieuw probleem geeft voor met name vrouwen. Want al die dikke kleren, vreten kastruimte!

All-inclusive

Onze zonzeestrandvakanties mogen wat mij betreft nooit langer dan acht dagen duren, anders word ik gek van verveling . Je maakt immers niks mee!

Dag 1, The beginning

Ik had de naam van het Griekse eiland Zakynthos weleens ergens opgevangen en geopperd als vakantiebestemming. Behalve dan de naam, wist ik niets van dit eiland. Pas op het laatste moment besloten we erheen te gaan. Het was al juli toen we eindelijk op de knop "boeken" durfden te drukken. It giet oan! Het hotel was wel flink aan de prijs, maar who cares, het is toch crisis! De ligging was perfect, de kamers waren schoon, gratis wifi in de openbare ruimtes, goede beoordelingen op internet.... Alleen, het was geen hotel, maar een ressort. All-inclusive. En hoewel ik liever iedere dag een stadje in ga om in een of ander pittoresk restaurantje te eten, zouden we een dief zijn van onze eigen portemonnee als we geen gebruik zouden maken van al dat gratis eten en drinken! In gedachten zag ik mijzelf al aan het zwembad liggen, omringd door lege borden en glazen. Ach ja, doe nog maar een hamburgertje, en doe er meteen een biertje bij! De kans was groot, dat wij op de terugvlucht moesten bijbetalen voor overgewicht. Luieren in de zon en vretten en zoepen! De ideale vakantie!

Als ik de naam Zakynthos liet vallen, wisten veel mensen precies waarover ik het had.
"Aah, het schildpaddeneiland", riepen ze dan opgewekt.
Schildpaddeneiland?
"Ja, in een bepaald deel leven zeeschildpadden. Moet je echt heen, schitterend om te zien. Waar zit je ergens?"
Geen idee! Linda boekt altijd en ik ga mee. Zo zijn bij ons de taken verdeeld. Ik weet niet eens de naam van het plaatsje waar we zitten of de naam van het hotel. Wat maakt het uit? We hebben all-inclusive!
"Nou, als je dan maar niet aan de Engelse kant zit."
De Engelse kant? Zijn er twee kanten dan?
"Ja, aan de ene kant zitten veel Engelsen, en die zuipen en vreten de hele dag!"
Dat komt goed uit want dat is precies wat ik ook wilde gaan doen.
"Nee, maar die zijn heel vervelend, die Engelsen, en vreselijk luidruchtig! Ja echt vervelend!"
Oh, dat wist ik niet. Maar ja, ik wist wel meer niet. Ik wist niet eens of ze er wel euro's hadden. Ach, natuurlijk hadden ze daar euro's. Ze hadden er zelfs ónze euro's, die met Beatrix er nog op. Dat was een beetje een blonde gedachte van mij. Nou ja, je kan ook niet altijd scherp zijn. Tis crisis!
"Oh en het scheepswrak is ook mooi, moet je ook zien! En er zijn grotten in het water, als je daar in zwemt, lijkt het of je helemaal blauw bent, door de weerkaatsing van het licht. Mag je niet missen! En...".
En dit en dat en zus en zo; op Zakynthos bleek heel veel te doen "wat je niet mocht missen". Zal je altijd zien, hebben we een all-inclusive, is er zoveel te beleven, dat je elke dag wel ergens heen moet. Het beeld van mij aan het zwembad, genietend van grote, gratis cocktails spatte als een zeepbel uiteen. Wat moet ik in die blauwe smurfengrot? Wat mot ik met die slome schildpadden! En dat scheepswrak? Man, ik heb bij De Marine gezeten jonguh! Nou ja, we zullen wel zien.

Onderweg naar Schiphol was Eros Ramazotti op de radio. "Eritaso oena kwellie keeh!" Zenuwachtig werd ik ervan! Vreselijk! Ja, de mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik geen globetrotter ben. Ik vind vreemde plaatsen wel leuk, maar het erheen reizen niet. Dat gedoe en die drukte, ik hou er niet van. Konden we maar reizen zoals in Star Trek. "Scotty, beam me up!" En hup, je staat midden in Zakynthos. Ik weet niet of Linda juist daarom deze vertrekdatum had uitgekozen, als een soort therapie, maar wij vertrokken in het voor Schiphol drukste weekend allertijden! Maar zoals altijd, verliep eigenlijk alles heel soepel. Al dacht de "mannelijke" grondstewardess daar anders over.
"Wat een rij! Het is echt wel drukker dan gisteren," hoorde ik "hem" tegen een collegaatje zeggen en "hij" wapperde met beide handen "zijn" gezicht koel.
Maar het viel echt mee. Voor de Python in de Efteling golden langere wachttijden! En, niet onbelangrijk, het regende in Nederland! Gègègè!

De regen in Nederland was, gelukkig voor de thuisblijvers, maar van korte duur. Eenmaal op Zakynthos was de regen in Holland alweer gestopt. Op Zakynthos regende het, zo te zien, nooit. Het was er droog en warm. Ik hou er van!

Bij aankomst in het hotel werden we meteen in de boeien geslagen. Dat wil zeggen, we kregen hét bandje om! Het belangrijke bandje. Hét bandje waarmee voor ons vanaf dat moment alles gratis was! En we konden meteen aanvallen, want het buffet was geopend. Rennen!

"Hoe heet dit plaatsje nou?", vroeg ik aan Linda. Ze zei me de naam, maar ik was hem ook meteen weer vergeten. Agio Santos of zoiets. De Heilige Sigaar? Who cares! Ik had lekker een paar all-inclusive biertjes op en veel buffetvlees! Snel de koffers uitpakken en dan, hup, de stad effe in. Ik had voor de gelegenheid, thuis, zelfs twee nieuwe korte broeken aangeschaft, waarmee het totale aantal korte broeken op maar liefst drie uitkwam (shorts en zwembroeken niet meegerekend). Hiermee was ik perfect gekleed om langs de boulevard te flaneren!

Nou, de stad bleek een dorp en de boulevard bleek korter dan het geheugen van een goudvis! En het was er rustig! Heel rustig! Crisis? Toch hadden we al snel een aantal eetgelegenheden gespot, waar we 's avonds gezellig konden gaan dineren. Want ja, zo'n buffet, dat is wel aardig voor een keer, maar niet iedere keer. - Ik ben niet zo van de buffetten. Ook niet van de wok trouwens. Als ik uit eet, wil ik zitten en het eten en drinken uitgeserveerd krijgen. Ik hou er van! Bovendien, de sfeer in een zo'n eetzaal is over het algemeen toch minder dan in een restaurant. En ik ben heel sfeergevoelig, zo blijkt. Nee, dat grootschalige buffetgebeuren is niks voor mij. En Linda denkt er al net zo over, dus dat komt goed uit! Wij gaan in het vervolg uit eten! Jammer van de all-inclusive, maar het is toch crisis!

Na wat heen en weer geloop, zag Linda, ergens op zolder, een bar. Met Free Wifi. Dus wij de zoldertrap op om onder het genot van een cocktail het thuisfront nog even de ogen uit te steken. Maar ja, het was zaterdag, dus daar zaten ze allemaal ook op een terras aan de drank of in de tuin aan de barbecue. Dan nog maar een Margarita naar binnen werken en naar het ressort om de mobiel op te laden en zelf ook bij te tanken (slapen). Want zo'n reisdag, ik vind het toch altijd weer vreselijk vermoeiend!

Dag 2, Happy Ending

Tijdens het ochtend ritueel werd ik er fijntjes op gewezen door een sticker op het toilet. De Grieken zijn dan wel de uitvinders van de riolering, maar ze hebben er sinds die tijd ook helemaal niks meer aan veranderd! "Don't throw paper in toilet!" Nee, het papier moet in het mandje naast het toilet. Da's eigenlijk het enige minpuntje van Griekenland, de riolering! Dat maakt mij altijd een beetje bezorgd. Als die riolering niet in staat is dat beetje papier te verwerken, kan ik dan niet beter meteen de hele zaak in die mand droppen? Voor de zekerheid?

Het ontbijtbuffet stond klaar van 7:30 tot 10:30 uur. Aansluitend stond er het koffie- en snackbuffet van 10:30 tot 12:30 uur. Dan kwam het lunchbuffet van 12:30 tot 14:30 uur. Dan was er even geen buffet. Dan moest je je maar zien te redden met de tosti's en pizza slices aan de bar. En dan was er van 18:30 tot 21:00 uur het dinerbuffet. Daarna was je weer aangewezen op de bar, die van 10:00 tot 24:00 uur open was. Dus voor 10:00 uur was er geen bier te krijgen! Schande!

Bij de bar hing een groot, rond plakkaat met de tekst Wunder-Bar. Gek, ik had nog geen Duitser gezien of gehoord. Dus waarom die Duitse tekst?

Ik bestelde een cola en een ice tea - het was nog geen 10.00 uur - en toen begreep ik die Wunder-Bar. De barman pakte twee glazen en deed in beide glazen twee ijsklontjes. Toen pakte hij een slang met een soort Gardena spuitset erop. Hij spoot het ene glas vol en daarna met diezelfde slang het andere glas. Hè? Ik had toch twee verschillende drankjes besteld? Ja, dat klopte. Cola en ice tea. En toen ik goed keek, zag ik inderdaad dat het ene drankje lichter was. Dat moest dan de ice tea zijn. Ik proefde. Verrek! Het wás ice tea, en die ander wás cola! Dit was inderdaad een Wunder-Bar! De man was wellicht een verre neef van Hans Klok. Vanaf mijn tafeltje hield ik de man goed in de gaten, met zijn slang. Het bleek dat hij er niet alleen bruine dranken, maar iets geels, iets roods, iets blauws en iets doorzichtigs uit kon persen. Wat je ook hebben wilde, het spoot eruit! Hoe deed hij dat? Zou er iets in de ijsklontjes zitten? Maar die middag al ontdekte ik het geheim van de Wunder-Bar. Op het spuitstuk zaten verschillende knopjes. 8 stuks om precies te zijn. Dus uit die ene slang kon de barman tot 8 verschillende frisdranken toveren. Ja, als je het eenmaal weet, is het niet meer zo wunderbar!

"Laten we daar rechts het pad op gaan. Een stukje verder is het strand misschien breder," zei Linda.
We hadden besloten, op veler verzoek van Linda, naar het strand te gaan. Dat strand lag op nog geen 2 minuten lopen van ons hotel. Dan moest je nog wel een in de rotsen uitgehakte trap af, maar dan was je er al. Alleen "ons" strand was nogal smal. Dat wil zeggen, er was, van rotswand tot zee, achter elkaar, plek, voor zegge en schrijve, één (1) strandstoel. En Linda wilde gewoon zo'n breed strand.
"Dan hadden we naar Scheveningen moeten gaan," verzuchtte ik maar het mocht niet baten. Dus liepen we de trappen weer een stukje omhoog om ongeveer halverwege rechtsaf een smal rotspad in te slaan. Links van ons liep de rotswand steil omhoog en rechts van ons liep de rotswand steil naar beneden tot op het smalle strandje. Na ongeveer 5 minuten stoffig slipperen versmalde en verbrokkelde het rotspad. Beneden ons was het smalle strookje strand verdwenen en kwam de steile rotswand rechtstreeks uit in de rotsige, doch glasheldere zee. Iedere stap moest nu zorgvuldig worden gezet om niet de diepte in te storten. Als je vooruit keek zag je wel het aanlokkelijke beeld van een breed zandstrand, maar dan hadden wij toch eerst een paar serieuze hindernissen te nemen. Het pad leek met iedere stap smaller te worden. Het zweet stond me op het voorhoofd. (Maar ja, het was ook 35 graden, dus zo gek is dat niet.)
"Ik denk dat ik terug ga, ik ben bang dat ik val," zei Linda toen we al ruim over de helft waren.
"Nee, echt niet! Nou gaan we door ook. Geef me je hand. Je linker voet daar neerzetten en dan met rechts hier naartoe."
En mede dankzij ons doorzettingsvermogen, onze onverschrokkenheid, durf, moed en behendigheid bereikten wij veilig, doch geheel verkrampt het brede strand. Hoera!

Ik moet zeggen, het brede strand beviel goed! De bedjes met parasols waren gratis en je kon er eten en drinken bestellen. Bij Alex. Nee, niet onze koning, maar een gemaakt vriendelijke, veel te bruine mooiboy. Zo'n popiejopie figuur. Maar als je maar betaalde kon je hem flink laten lopen in die hitte. Haha! Het liefst had ik onze gezamenlijke bestellingen steeds in twee keer besteld. Maar zo ben ik niet. Niet écht.

"Wat zijn die dan aan het doen?" zei Linda en ze wees naar een paar stoelen verderop. Daar gaf een klein smal oosters meisje een massage aan een mevrouw. Kinderarbeid? Van de andere kant, nog verkrampt van onze tocht langs smalle rotspaden op zoek naar de heilige brede stranden, kon ik zo'n ontspannende massage heel goed gebruiken.
Niet veel later kwam ze aan onze voeten staan. Het meisje bleek van dichtbij geen meisje meer, maar een jonge vrouw, maar ze was, ook van dichtbij, nog steeds zo dun als een Vietnamese loempia. Of we een massage wilden? Nou, dat wilden we wel!
Nou, het vrouwtje ging helemaal los! Ze drukte me zowat door de spleetjes van het strandbedje heen! Maar ze deed het goed. Ze wist alle knopen en pijnlijke plekken precies te lokaliseren en soepel te maken. Desnoods met geweld. De menthololie vloeide rijkelijk en ze kneedde, kneep en sloeg er stevig en lustig op los. Heerlijk! Na bijna drie kwartier liet ze me los en was ik soepel en ontspannen. En zo kreeg dit verhaal toch nog een happy ending.

Maar je weet wat ze zeggen. Een verhaal met een happy end is een verhaal dat nog niet af is. En dit verhaal is nog niet af!

"Ik ga niet meer terug over dat pad hoor," zei Linda toen we genoeg hadden van het heilige strand. "Er zal toch wel een weg terug zijn?"
"Meisje, er is altijd een weg terug!" zei ik stoer, want ik had gezien dat er vanaf het strand een geasfalteerde weg omhoog liep. Die weg zou ons toch naar het hotel moeten brengen. Dus wij, hup, omhoog.
Hoe verder we naar boven liepen, hoe meer we het idee hadden helemaal uit de richting te geraken. We hoopten bij iedere bocht op een afslag naar links, maar die kwam maar niet. Ook werd het steeds stiller en stiller. De huizen verdwenen en droge, dorre landschappen verschenen.
"Daar, in de verte, daar is een taverne," zei ik.
"Ik zie niks," zei Linda en ze speurde de horizon af.
"Nee, ik zie ook niks, maar dat staat hier op dat bord."
We stonden pal naast een groot bord met een pijl in voorwaartse richting. "Taverna Greeca, 5 minute walk."
Taverna Greeca bleek echter gesloten. De weg liep er weer naar beneden en nergens zagen we een afslag naar links.
Ik besloot dat het misschien beter was om toch maar weer terug te lopen en het gevaarlijke rotspad te kiezen. We hadden immers toch geen andere keus? Als we door zouden lopen, hadden we geen idee waar we terecht zouden komen.
Dus liepen we het hele eind terug en kozen opnieuw het rotspad. Nog even doorzetten en dan waren we bij ons ressort. Het was echt bloedheet nu! Ik stelde mij voor hoe ik onder de slang van de barman zou hangen en alle knoppen van de Wunder-Bar tegelijk zou indrukken! En Linda riep dat ze linea recta het zwembad in zou plonzen om af te koelen.

Toen we het rotspad hadden getROTSeerd en we nog slechts enkele passen van ons hotel verwijderd waren, viel mijn oog op een klein bordje langs de kant van de weg. Op het bordje stond een pijl. Het wees in de richting van een pad dat omhoog liep langs ons hotel naar een soort cafeetje. Onder de pijl stond de tekst "Taverna Greeca, 2 minute walk." En ja, we hebben het thuis op de kaart nagekeken. Toen wij pal voor Taverna Greeca stonden, hadden wij enkel het naastgelegen pad hoeven in te slaan om 2 minuten later bij het hotel te zijn. Wij zijn echter omgedraaid en hebben drie kwartier in de hitte en over het rotspad gelopen. Kijk, dàt is pas een happy end!

Dag 3, Zwembaddag

Zou ik me dan al die tijd vergist hebben? Maar dat is toch raar? Ik keek nog een keer. Ja, ik las het toch goed. Ik had altijd gelezen dat je "no paper" "in the toilet" moest "throwen", maar dat stond er helemaal niet! Er stond: "Don't throw papers in the toilet." "Papers" stond er. Papieren dus. Je paspoort, je rijbewijs, je vliegtickets. Die moest je niet in het toilet gooien! Ik vond het al zo vreemd, want meestal herinnerde ik mij pas bij het laatste velletje, dat het papier niet door de riolering paste. Maar ja, dan lag de halve rol er al in! Het doortrekken was echter nooit een probleem. Nooit zat de riolering verstopt. Althans niet tijdens òns verblijf.

De riolering zat trouwens letterlijk niet verstopt, want alle buizen, leidingen, ja zelfs meterkasten werden tegen de buitenkant van de woningen en hotels geplakt. Wel werden ze in de juiste kleur meegeschilderd, maar ik herkende ze toch meestal meteen, met mijn timmermansoog.

Vandaag hadden we een rustdag. Geen wandelingen langs smalle rotspaden en onnodige omwegen. Vandaag hadden we zwembaddag! Einde!
Ja, een verslag van een zwembaddag is natuurlijk vreselijk saai. Wat moet ik schrijven? Dat Linda zich om 11:23 uur omdraaide en in zichzelf zei "nu de andere kant effe"? Dat ik om 15:47 uur naar de wc ben gegaan om te plassen? Dat we om 12:13 uur de bedjes hebben verschoven voor meer schaduw? En dat ik drie keer het zwembad in ben geweest en Linda vier keer?

Er werd topless gezond aan ons zwembad. Ik kan daar goed tegen. En er werd niet alleen door mannen topless gezond, er waren ook vrouwen die zich voor deze gelegenheid ontdaan hadden van de knellende bovenkleding. Ik zeg nogmaals, ik kan daar goed tegen.

Een ouder echtpaar, een bejaard stel - de man was waarschijnlijk al in de tachtig en zijn vrouw, nog kwiek, midden zeventig - vormde een uitzondering. Beiden lagen vrijwel geheel gekleed op de ligbedjes in de schaduw. Maar ze genoten, dat zag je. Hij was wat traag door de ouderdom, maar alles werkte zo te zien nog goed. Hij hield de jonge meiden in ieder geval goed in de gaten.

"Kijk," zei Linda, "die blonde daar, niet meteen kijken, maar die heeft neptieten!"
Wat is dat toch met mensen. Als je zegt, niet meteen kijken, is het eerste wat ze doen, meteen kijken! Zo ook ik mensen! En ja, dat was wel duidelijk. Dat waren hele nieuwe! Ze waren nog zo nieuw, dat als ze het zwembad uitkwam, ze de siliconen eerst terug op hun plek moest duwen. Maar zat het zaakje eenmaal op de plek, dan paradeerde ze, met de schouders naar achteren en der nieuwe cup E als zoeklichten vooruit gestoken, met stevige pas naar haar ligbedje. Met iedere pas die ze maakte hoorde je kwiep, kwiep, kwiep. Maar dat kwam door haar goedkope teenslippers. Hoe ze ook stond, lig of hing, haar borsten staken altijd fier omhoog! Ik heb haar dan ook niet op de buik zien zonnen. Haar borsten zaten zelfs zo onnatuurlijk hoog, dat ze ze beiden met haar kin kon aanraken! Ongelogen, ik zweer het je! En daar liep ze weer, kwiep kwiep kwiep! Even wat te drinken halen. Ja, met dit hete weer moet je ze natuurlijk wel regelmatig bijvullen, anders is het hele zaakje zo verdampt en hangen ze erbij als natte washandjes! Kwiep, kwiep, kwiep! Ik stelde mij voor hoe ze uit zou glijden en in slow motion zag ik haar wiebelend en waggelend proberen het evenwicht te hervinden, maar haar lot was al bezegeld. Ze viel recht voorover op de harde zwembadtegels, op haar bumpers, en hup, ze stuiterde zo weer terug omhoog en tataa, ze stond weer rechtop en liep verder alsof er niets gebeurd was. Kwiep, kwiep, kwiep.

Zoals altijd besloten wij de dag met een watertje in de trendy Kui Cocktail Bar. Ik een Margarita of Mojito en Linda iets zoetigs als een Cosmopolitan of Daiquiri Strawberry. Er speelde lekkere jaren '80 en '90 muziek, veelal voorzien van een nieuwe beat! Je kon er heerlijk loungen met een lichte zeebries om het àf te maken. De bestellingen werden opgenomen door een allerschattigst blond deerntje, dat de hele tijd maar giechelde. Wat ze ook deed, ze giechelde. Als ze het glas neerzette giechelde ze. Als ze je bestelling opnam giechelde ze. Als je wegging giechelde ze.
Ze sprak wat gebrekkig Engels, maar het woord "nothing" gebruikte ze veelvuldig, zowel te pas als te onpas. Nothing kon bij haar van alles betekenen. Graag gedaan, laat maar zitten, het geeft niet. Als ze je drankjes bracht en je zei "thank you" riep zei giechelend als antwoord "nothing!". Het was een schatje. Enig nadeel van deze tent, was het feit dat het ergens op zolder was. Je moest er een flinke trap voor op. Het ergste was echter, na meerdere Mojito's moest je diezelfde beroerde trap ook weer af! En terwijl je in het donker zoekend naar treden zo voorzichtig mogelijk detrap afdaalde, hoorde je haar achter je giechelen en je ter afscheid een welgemeend "nothing" toewensen.

Op bed dacht ik nog even aan het oudere echtpaar waarover ik al eerder sprak. Tijdens de lunch, in de heerlijke koele, nette, maar ongezellige eetzaal (De Vreetschuur), zaten zij twee tafeltjes bij ons vandaan. De oude man had bijna voortdurend een glimlach op zijn gezicht. Zijn vrouw verzorgde hem goed, maar daar zat ook een andere kant aan. Hij mocht alvast aan het tafeltje gaan zitten (en zo een goede plek, waar ook zij plezier van had, bezet houden) en zij ging dan eten voor hem halen. Nee, hij mocht niet zeggen wat hij wilde, zij bepaalde wat hij at. Zoals altijd en zoals het hoort. Misschien had de man wel zin in spaghetti, maar nee, hij kreeg mousaka, net als zij. Daar had ze zin in. En als toetje, kreeg hij meloen. Hij had zijn mousaka nog niet op, maar de vrouw duwde het bordje meloen, zo op de resterende mousaka. De man schraapte er met zijn vork nog wat mousaka onderuit, maar zij was onverbiddelijk. Ik kon niet verstaan wat ze zei, maar waarschijnlijk was het iets van "eet dan ook een bietje deur!". De oude man liet het zich allemaal welgevallen. Hij lachte vriendelijk naar haar en zei iets terug waar zij ook om moest lachen. En met langzame, maar nog altijd trefzekere bewegingen, fileerde hij de meloen en ontdeed het sappige vruchtvlees van de harde buitenkant. Hij sneed de meloen traag maar met grote precisie in gelijke stukken die hij één voor één met grote trefzekerheid in zijn mond stopte. Het smaakte hem goed. Er liep een druppel sap langs zijn kin. Met haar servet veegde ze liefdevol zijn kin af. En hij glimlachte.

Dag 4, De autorit

Ik ben gezegend met een gezonde spijsvertering. Laat ik het zo zeggen, om het netjes te houden, ik sla nooit een dag over. Zodra ik wakker ben, komt het systeem op gang. Zo ook vanochtend. Ontspannen zat ik wat te breien, toen mijn oog weer op het vermaledijde mandje viel. Oh ja! Papier hier! In het mandje. Wat zouden ze eigenlijk met dat papier doen? Zouden ze dat apart inzamelen en recyclen? Zouden ze daar weer nieuw papier van maken? Zo ja, dan zal onze regering wel groot afnemer zijn, met die schijt voorstellen van ze!

Vandaag werd de auto gebracht. Uiteraard niet zoals afgesproken tussen negen en half tien. This is Greece. Trouwens Nederland is wat dat aangaat al niet veel beter, want wie heeft er niet weleens voor niks op b.v. de monteur van UPC zitten wachten? Nee, de auto was er al om half negen! Een half uur eerder dus! Da's op zich niet verkeerd, ware het niet dat wij op dat moment net aan het ontbijt zaten. En zoals wellicht bekend, bestaat mijn ontbijt niet uit een crackertje met jam. Nee, ik heb roerei met bacon en worstjes en witte bonen in tomatensaus en gebakken aardappels on the side! En ik had net lekker opgeschept, want je weet, ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag.

Nee, het papierwerk was zo klaar, hooguit vijf minuutjes en dan kon ik verder met mijn voedzame ontbijt. Nou, toen we klaar waren was dat ontbijt dus ijskoud geworden (voor zover iets bij 35 graden in de schaduw ijskoud kan worden). Moest ik weer helemaal opnieuw langs dat buffet lopen en alles weer helemaal opnieuw gaan uitkiezen en opscheppen, want die "only five minutes" die duurden er wel twintig! Nee, ze kunnen hier echt niet klokkijken.

Het eiland Zakynthos is zo'n 40 kilometer lang en 20 kilometer breed. Daar cross je met een auto dus zo overheen, niet waar? Inderdaad, niet waar! Het eiland is namelijk één grote berg. Geen enkele weg loopt recht. Het is kronkelen, draaien, klimmen, dalen, smal langs een ravijn, of pal lang de steile rotswand, door kleine smalle straatjes van nog kleinere dorpjes, langs kerkjes en huisjes en taverna's en winkeltjes. Je mag er nergens harder dan 50, maar vaak is 30 al te hard met al die smalle, bochtige hobbelweggetjes. Maar het uitzicht dat je dan soms hebt, vooral als je hoog in de bergen rijdt, is werkelijk fenomenaal! Echt adembenemende uitzichten! Ja, ik kan niet beschrijven hoe mooi het is, hoe prachtig de groene bergen en hoe helder het blauwe water.... Gelukkig hebben we de foto's nog. Als die ontwikkeld en afgedrukt zijn moet je ze maar eens komen kijken.

De reis zou ons via Lithakia, naar Kiliomeno, langs Agio Leon (Leon is de sigaar), Maries, Anafronitria en Kriminon leiden naar de meest gefotografeerde plek van Zakynthos, het scheepswrak. Daarna zouden we via Kato Volima, Ellies en Korithi naar Kap Skinari rijden om een glimp van de smurfen grotten op te vangen. Om tot slot via Agio Nikolaus, Katastari, Drakas, Macherado en Lithakia weer naar De Heilige Sigaar terug te keren. Goed gemutst gingen wij op weg in onze nieuwe Fiat Panda. Dat wordt lachen!

De airco werkte goed! Al na vijf minuten had ik het idee verkouden te worden. Misschien toch een standje minder en de luchtroosters maar een beetje naar het dak draaien in plaats van de koude luchtstroom met ons lichaam op te vangen. We zijn heel precies in die dingen. Dan was het weer te koud, dan weer net iets te warm, dan weer te veel wind, dan weer te weinig. Maar na een half uurtje draaien en regelen stond alles perfect! En inmiddels waren we al bij ... Sarakina? Waar ligt dat dan op de kaart? Nee, dat is niet goed. Hebben we toch ergens een bordje gemist. Dus de speciale verrichting 'keren op de weg' maar weer eens feilloos uitgevoerd en hup, terug naar start, u ontvangt geen 20.000 euro.

Eenmaal op de goede weg, was het alsmaar rechtdoor. Ja, rechtdoor is hier een relatief begrip. Alles is hier eigenlijk relatief. Autogordels dien je verplicht om te doen, maar doe je dat niet, word je er echt niet om bekeurd. Ook hier dien je rechts te houden, maar in scherpe onoverzichtelijke bochten is het blijkbaar toegestaan om deze over rechts te nemen. Even toeteren voor de veiligheid en gaan! Een rood stoplicht wil hier alleen maar zeggen, dat je even goed moet kijken of er geen andere weggebruikers zijn die van plan zijn door groen te rijden. En een stopstreep geeft enkel een mogelijke plaats aan waar je je voertuig eventueel tot stilstand zou kunnen laten komen, indien je daar onverhoopt toe zou besluiten, plus of min enkele meters.
Soms kwamen wij op een t-splitsing, zonder bordjes. Wat is in zo'n geval nu rechtdoor? Is linksaf rechtdoor? Of is rechtsaf rechtdoor? Wij probeerden dan aan de stand van de zon het meest waarschijnlijke rechtdoor te herleiden. En zo deden wij over die hemelsbrede 40 kilometer, de hele ochtend!

Eenmaal bij het scheepswrak aangekomen, parkeerde ik de auto op de parkeerplaats, een plat stuk rots waar je ook zo vanaf kon rijden. Het was er stilletjes. Rustig wandelden wij naar de plaats om over rand van de berg te kunnen kijken. Geen drommen mensen die zich verdringen om een glimp van het hier in 1980 gestrande en verlaten schip te zien. Heerlijk!
TOET! TOETTTTT!
We keken achterom. Drie grote bussen draaiden de parkeerplaats op en lieten drommen raar pratende buitenlanders los. Voor we er erg in hadden, werden we ingehaald door dikke zwetende toeristen met grote fototoestellen en lange lenzen.
Een half uur! Een half uur hebben we in de rij moeten staan om het wrak te kunnen zien. En na een half uur in de verzengende zon valt alles tegen. Zo ook het wrak, een verroest bootje op een strandje. Snel terug naar de airco!

Onderweg naar de smurfen grotten bogen we af bij Ellies om daar in een taverna wat te lunchen. De taverna was prachtig afgelegen. Het was er heerlijk rustig. De tent werd gerund door een echtpaar en hun dochtertje van 10, 11 hooguit, kwam onze bestelling opnemen. Dat die mensen hiervan kunnen leven, zeiden wij tegen elkaar. Misschien doen ze er nog wat naast. Hier komt normaal gesproken toch geen hond.
TOET! TOETTTTT!
We keken verschrikt achterom. Drie grote bussen draaiden de parkeerplaats op en lieten drommen raar pratende buitenlanders los. Voor we er erg in hadden zaten we midden tussen de dikke zwetende toeristen met grote fototoestellen en lange lenzen.

Je kon de blauwe grotten per boot aandoen, maar je kon er ook op eigen gelegenheid naar toe door bij de vuurtoren de trappen af te dalen. Wij zouden de smurfen grotten per trap gaan bezoeken. En het was werkelijk schitterend. Zo'n blauw, helder water heb je nog nooit gezien! Toen we aankwamen was het er heerlijk rustig. Nee, dit keer geen toet toet! Het bleef rustig. Logisch, want de trappen af en op lopen was met deze hitte eigenlijk niet te doen. Maar het was zeer de moeite waard!

Het plan was langs de kust snel terug naar de Heilige Sigaar te rijden en dan nog even in het zwembad te plonzen. De weg langs de kust zou toch wel minder kronkelig en draaierig zijn dan de weg door de bergen? Mis! De weg langs de kust leek meer op een achtbaan dan alle andere wegen tot nog toe! En het was er ook drukker! Links en rechts werden we ingehaald, er werd getoeterd en geremd. Op deze weg hadden ze alle verkeersborden verstopt en meerdere keren reden we langs hetzelfde kerkje of over hetzelfde pleintje om een eindje verderop dan maar linksaf te gaan in plaats van rechtsaf. Eenmaal bij ons hotel stapte Linda witter uit de auto dan ze er die ochtend in was gestapt. Als je niet wagenziek bent, wordt je het hier wel. Zeker met mijn rijstijl, want ik pas me direct aan aan de locale gebruiken. Heerlijk!

Dag 5, Bananuh!!

Tijdens mijn vaste ochtend ritueel, zat ik rustig en ontspannen mijn zonden te overdenken, toen mijn oog weer viel op het mandje. Hè gat ja, het mandje! Hoe zouden de Grieken het eigenlijk zèlf doen? Ik bedoel, welke regel je ook bedenkt, de Griek trekt zich er niks van aan, die gaat gewoon zijn eigen gang. Maar hij gooit dan wel het wc-papier na gebruik in een mandje? Dat leek mij zeer onwaarschijnlijk! Waarschijnlijk was dat hele gedoe met dat mandje louter bedacht om toeristje te pesten. Obstinaat door deze vervelende streek die Griek ons leverde gooide ik alle papier in de pot. En ik deed er nog wat extra's bij ook! En wat denk je? Weg! Na een keer doortrekken al. Haha! Ik heb ze door!
Om de werkster, die iedere dag onze kamer opruimde, niet ongerust te maken, heb ik toch maar wat schone papiertjes opgevouwen in de mand gelegd. "Geen papier in mandje? Meneer Cocco last hebben van verstopping? Hier is tante. Zij jou beter maken." En daar stond een grote Griekse vrouw met snor gereed om mijn maag- darmstelsel eens goed aan de gang te helpen. Haar rechterhand glom al van de vaseline. Ja, voor de zekerheid toch maar wat extra papiertjes in het mandje gelegd.

"Ik heb wel zin om vandaag naar Vassilikos te gaan," zei Linda opgewekt.
"Wat is daar dan?".
"Strand!".

Ik maak er geen geheim van en het is dan ook alom bekend, maar ik heb he-le-maal niks met strand en zee. Strand is namelijk gewoon zand, wat overal aan vast plakt en overal tussen gaat zitten, en zee is water waar vissen in poepen, ook van die grote potvissen! Hoe denk je anders dat de zee zo zout komt? Nee, geef mij maar een chloorbad met tegels. Ja, zeggen mensen dan vaak, maar daar wordt ook in geplast. Ja, kan zijn, maar dat wordt gefilterd en dan doen ze er extra chloor bij! En in de zee wordt ook geplast, alleen heb ik nog nooit gehoord dat zeewater wordt gefilterd en ontsmet. Jij wel? Nou dan!

Tussen de plaatsjes Huppeldepuppos en Hoppeldepoppos hebben ze de hipste en schoonste stranden van de wereld, had Linda ergens gelezen. Echt leuk, dus daar gingen we heen. Een ritje van maximaal 16 kilometer; ik had er anderhalf uur voor uitgetrokken. Ik leer snel! Maar het viel mee, we reden maar één keer verkeerd. De stranden werden duidelijk aangegeven. Kaminia, linksaf! Porto Zoro, jawel, linksaf! Ja, ze hadden prachtige namen al die hippe strandjes. En het was allemaal linksaf! Porto Roma, Agios Nikolaos, Ionion, Plaka, Bananabeach.... Bananabeach? "Bananuh!!", riepen we in koor. Ik gooide het stuur naar links en daar hobbelden we met onze Panda door wild en ruig terrein. Een Landrover had het niet beter gedaan. En daar lag het dan! Bananabeach!
Inderdaad hip, inderdaad schoon. En niet duur! Twee bedjes met parasol, 6 euro. Echter, omdat ze mij er zo graag hadden op hun hippe strandje, kreeg ik geld toe. Nee, ik lieg niet. Ik kreeg 4 euro om op hun bedjes te komen liggen, want ja, ze hadden me bij het afrekenen te veel geld terug gegeven. Maar ik dacht, ik heb er al zoveel euro's in gepompt, via de EU weet je wel, dus het is wel best zo. Helemaal goed!
Ook goed was dat er allemaal vlotte, hippe jongens en meiden rondhuppelden bij wie je eten en drinken kon bestellen, wat ze dan netjes bij je parasolletje kwamen afleveren. Super geregeld dus. Maar ... ook Bananabeach blijft natuurlijk gewoon zand met vissepoepwater.

"So this is Bananabeach hè?" vroeg ik aan één van die hippe jonge jongens die we bij ons hadden geroepen om een bestelling te doen. Zijn Bananabeach T-shirt hing los om zijn brede, te bruine schouders. Hij zal vast veel Yogi-drink drinken, dacht ik.
"This is Bananabeach,"zei hij trots, "it's the best! We have everything you want here. You like boat, you can have boat, without papers. You just like sun, no problem, sun is free at Bananabeach!"
En hij lachte een gemaakte lach, met zijn witte rechte tanden.
"Great," zei ik, "but do you have bananas?"
Hij leek totaal overdonderd door deze vraag. Hij keek wat verbaasd om zich heen.
Toen zij hij: "No, we have no bananas." En ik vroeg: "En radijsjes? Hele mooie?".
Dit werd teveel voor hem. Hij keek me bevreemd aan.
"I, I don't understand sir," hakkelde hij.
"Well, we will have a cheeseburger then and a hot dog."
Dát begreep hij wel en opgewekt zand scheppend met zijn flipflops rende hij heenwaarts.

We kenden de wegen nu zo goed, dat we het aandurfden om 's avonds, in het donker, de haven van Zakynthosstad te bezoeken. Daar lagen weer een paar bootjes zeg, om je vingers bij af te likken. De eigenaren hadden speciaal voor de wandelaars de binnenverlichting van hun vaartuigen aangelaten, zodat we goed konden zien wat voor armoedzaaiers wij toch eigenlijk waren. Heel vriendelijk van ze.

Na de wandeling hebben we wat gegeten bij Spartakos. Heel gezellig. En om onze vrienden mee te laten genieten, hebben we wat foto's op Facebook gezet. Heel vriendelijk van ons.

Naar huis rijden was een makkie. Wel zien de wegen er in het donker anders uit dan overdag. En als ik zeg donker, bedoel ik ook echt donker. Als er al licht was, kwam het van winkels of huizen. Straatverlichting moet door de Grieken nog worden uitgevonden. Maar we reden lekker door.

"Was dat op de heenweg ook, die pottenbakkerij?" vroeg Linda.
"Pottenbakkerij?"
"Het ziet er zo anders uit allemaal."
"Ja, in het donker ziet alles er anders uit," zei ik met enige twijfel in mijn stem. Ik was nu ook niet meer zo zeker van mijn zaak.
Toen er bordjes verschenen met allemaal onbekende Griekse namen, wisten we het zeker. We zaten weer écht verkeerd! Hoe kan dan nou?!
Dus draaien en weer terug. En zo kwamen we midden in de nacht, veel later dan verwacht, bij het hotel. Helaas geen afzakkertje meer bij Kui Cocktail Bar. Nothing!

Dag 6, Flora en fauna

Wat ik eigenlijk de hele tijd al vreesde, maar wat sinds gisteren onwaarschijnlijk leek, gebeurde vandaag toch. Zelfs na drie keer doortrekken was er geen beweging in te krijgen. Wat had ik gister in hemelsnaam gegeten bij Spartakos? Gelukkig, bij de vierde spoelbeurt spoelde alles streeploos weg. Maar wat als dat niet was gebeurd? Wat had ik dan gedaan? Op z'n Grieks alles laten zoals het is en je nergens wat van aan trekken of op z'n Cocco's overal een probleem van maken? Poetste Linda haar tanden dan maar ergens anders of moest ik bij de Grieken het fenomeen toiletborstel gaan introduceren?

Griekenland is een heerlijk land om vertoeven. Het weer is goed, het eten verrukkelijk, de Grieken die wij ontmoeten zijn allemaal, stuk voor stuk, even vriendelijk en aardig en de relaxte sfeer werkt bevrijdend. In feite maak je een reis terug in de tijd als je in Griekenland bent. Dat merk je aan de lage prijzen. Ondanks de 23% BTW die ze van Europe moeten doorberekenen, is alles gewoon nog steeds goedkoop. Dat is in Spanje en zeker Italië wel effe anders. Daar betaal je de volle mep, keer twee! Maar in Griekenland zijn ze er niet op uit om je een poot uit te draaien, zoals in Turkije. Het is een heerlijk ouderwets land! Misschien is die ouderwetse gezelligheid ook wel hun probleem. Brillen en kleding die je er in de winkeltjes ziet, zijn echt van 10 jaar geleden. Dat koopt niemand meer. Ook de "one hour fotoservice" is nu toch echt achterhaald! Geen wonder dat er zoveel zaakjes failliet gaan en het er steeds stiller lijkt te worden. Zelfs de zwarte Afrikanen, die ook hier op de stranden hun koopwaar proberen te slijten, lopen met oude rommel rond. Wie koopt er nu nog cassettebandjes en video's?

Maar, de stranden tussen Huppeldepuppos en Hoppeldepoppos zijn hip en schoon. En omdat Linda het graag doet, liggen we ook vandaag weer aan het strand. Eerst waren we bij een ander strand, maar toen we daar het parkeerterrein opreden, hadden we er beiden geen goed gevoel over. Ik weet niet wat het is, maar we keken elkaar aan en riepen: Bananuh!

"Welcome to Bananabeach!" riep een nieuwe gebruinde frisse jonge jongen ons uitgelaten tegemoet.
"Welcome, I am Nicos."
I am Rinus and this is Romana!" en hij knikte vriendelijk.

Ja, de Bananabeach is óns strand. Ze draaien hier ook erg leuke muziek, van dance tot salsa, van reggae tot rock, van klassiek tot jazz. Er komt echt van alles langs. En niet alleen qua muziek komt er van alles langs. Jemig, wat je soms ziet! Daar kunnen ze bij Planet Earth niet tegenop!

"Het mannetje draagt de tassen om een goede indruk op het vrouwtje achter te laten. Als het vrouwtje is aangekomen bij het strandbedje ontdoet ze zich van het fleurig gekleurde gordijn dat ze had omgeslagen. En dan zien we haar in volle omvang. Sierlijk krullende lange lokken bekleden de rand van haar bikinibroek. Ze drapeert haar rollen sierlijk op het bedje, dat wegzakt in het rulle zand, zodat ze onder zeeniveau komt te liggen. Het mannetje bestelt voor haar een vette steak met friet en saus. Het is ook al half elf. Het ontbijt is uitgewerkt. Ze schrokt het met grote happen gretig naar binnen en laat geen stukje friet voor hem over. Ze had het nodig. Dan waggelt ze onverwacht het water in. Als het vrouwtje tot haar middel in het water staat, heeft de zee inmiddels de maximale vloedlijn bereikt en zijn de mensen aan de rand van het water naar hoger gelegen gebied gevlucht. Ze voelt zich nu zo licht als een veertje en dartel springt het vrouwtje op en neer, waarmee ze enorme golven genereert. Het mannetje wordt door de aldus gecreëerde onderstroom meegezogen en zien we nooit meer terug, en even verderop, op volle zee, vergaat niet veel later een cruiseschip in een onverwacht opgekomen tsunami."

We moeten bijtijds weg. De autosleutels moeten vandaag worden ingeleverd en je weet nooit precies hoelang wij doen over die 16 kilometer. Hoewel we dit keer, rechtstreeks en zonder fouten, de weg in iets meer dan een half uur hebben afgelegd, vroegen we ons onderweg toch nog af of dat benzinestation er altijd al stond.

Het is nog vroeg als we bij het hotel aankomen dus duiken we het zwembad nog even in. Het is lekker rustig. We krijgen gezelschap van een paar zwaluwen. Ook die zoeken hun verkoeling in ons zwembad. Dat doen ze door vlak over het water te scheren en af en toe hun buiken in het water te dippen. Een mooi gezicht.
Langzaam wordt het drukker aan het zwembad. De hotelgasten komen van het strand en duiken nog even lekker fris in het chloorwater.
Kwiep, kwiep, kwiep. Kijk, miss Bumper is er ook.

Douchen. Meestal sta je te hannesen in een gladde badkuip, maar hier hadden we geen bad. Wel een douche. Nou ja, douche. Een bak van 50 bij 50 centimeter met een gordijn eromheen, weggedrukt in een hoekje, pal naast de wc. Thuis heb ik een douche van twee bij twee meter met zo'n grote douchekop. Daar kan ik met de armen wijd onder gaan staan. Ja, dat is ook overdreven, maar het zat er nou eenmaal in. En hier stond ik op een halve vierkante centimeter het douchegordijn van me af te houden. Want hoe het kan, kan het, maar zo'n douchegordijn wil altijd maar knuffelen en tegen je aan plakken. Ben je net schoon, zit dat gordijn weer tegen je kont geplakt. En waarom je zo'n douchegordijn überhaupt dicht doet, vraag ik me af. Het meeste water druipt er toch langs. Is de hele badkamer drijfnat. Mensen met watervrees hebben het maar zwaar. Die komen die bak nooit meer uit! Gelukkig heb ik diploma A en B.

Aan het eind van de dag zijn we nog wel even een drankje gaan halen bij Kui Cocktail Bar. Daar waren we al twee avonden niet meer geweest. Maar dat leuke blonde ding herkende ons meteen.
"Kalispera" zeiden wij enthousiast!
"Nothing!" zei zij giechelend.

Dag 7, Schildpaddag

Vandaag moesten we een beetje opschieten, want we hadden afgesproken om vijf voor tien bij de schildpaddenboot te zijn. Dus ik snelde de badkamer in en brak zowat mijn nek over het bewuste mandje dat jolig door de badkamer stuiterde. Gelukkig was ik nog niet geweest, anders hadden alle papiertjes dwars door door de hele badkamer gelegen. En dat was dan nog een hele puzzel geweest om ze in de goede volgorde terug te leggen.

De jongen van de schildpaddenboot had ons een drie uur durende excursie beloofd naar de schildpadden, het schildpaddeneiland en de grotten van Keri. Drie uur! Ik bedenk mij bij dit soort dingen meestal pas achteraf waarin ik me in godsnaam heb laten meeslepen. Drie uur naar schildpadden kijken en in grotten zwemmen. Wie verzint zoiets?

"Mijn geheugen is vol!" riep Linda geschokt. "Ik heb nog maar zes foto's!"
"Hoe kan dat nou? Je hebt al die oude foto's toch overgezet en gewist?"
Maar er was iets raars. Er stonden nog allemaal filmpjes op die we niet konden afspelen, maar ook niet konden wissen. Thuis die geheugenkaart maar eens in de PC douwen en opnieuw formatteren, maar daar hadden we nu niks aan.
"Dat vind ik sneu voor die schildpadden. Nou kan ik ze niet fotograferen. Zouden ze hier ergens een geheugenkaart verkopen?" vroeg Linda.
"Fotorolletjes waarschijnlijk wel, maar een geheugenkaart? Ze hebben hier geeneens een pinautomaat! Misschien in Laganas?"
"Ja, maar dat gaan we nooit meer redden."
"Nee, dat gaan we nooit meer redden."
"Nou, ik loop toch even het supermarktje in," zei Linda. "Je weet nooit."
Kansloos!

Het supermarktje werd gerund door een oud menneke. Dat wil zeggen, hij zat bij de kassa. Rondlopend door de smalle paadjes, kreeg ik het gevoel dat ze hier misschien toch wel eens meer zouden kunnen hebben, dan je zo op het eerste gezicht zou denken. Het menneke had echt van alles! Behalve de onvermijdelijke ansichtkaarten en souvenirs, had hij ook slippers, zwemkleding, pindakaas, zonnebrillen, potten en pannen, groenten en fruit, vlees, chips, meel, pasta's, paraplu's, zaklampen.... Het was een combinatie van Blokker, De Funshop, Zeeman en Albert Heijn tegen Action prijzen. En dat alles op nog geen 10 vierkante meter. Het stond er dan ook propvol. Je kon hier niet met een winkelwagentje door de gangen. Die had ie dan ook niet. Maar we vonden geen memorycard.
"Ik vraag het toch even," zei Linda.
Zucht!
En verdomd! Daar hingen ze, bij de kassa, 4 en 8 gb.
"Doe maar die van 8!" was mijn bijdrage. En Linda rekende 11 euro af. En de schildpadden waren gered.

Geheel conform Griekse tijdrekening vertrok de boot een kwartier later dan afgesproken. Maar het was de moeite waard! Toch wel geweldig, zo'n boottocht. Er waren maar15 mensen aan boord, dus lekker rustig. We zagen kristal helder water en prachtige grotten. De boot meerde aan bij een idyllisch strandje van waaruit we de grotten in konden zwemmen. Even heb ik ook mijn principes laten varen en ben in zee gedoken om met Linda in een grot te verdwijnen.
"Mooi he," zei ik watertrappelend tegen Linda, want het was écht mooi.
"En zo heerlijk rustig."
TOET! TOETTTTT!
Een scheepshoorn? En daar meerde een grote zeeschuit aan van waaruit drommen raar pratende buitenlanders ons strandje annexeerden. Voor we er erg in hadden zwommen we midden tussen de dikke spetterende toeristen met grote duikbrillen en lange snorkels.

Op het strand van schildpaddeneiland leggen de zeeschildpadden drie keer per jaar hun eieren. Je mocht alleen aan de buitenste rand komen, dicht langs het water. Het grootste deel was afgezet door paaltjes met verwaaide A4-tjes waaruit je zou moeten kunnen opmaken dat je niet verder mocht. De nesten werden door vrijwilligers opgespoord en veilig gesteld door er vier houten stokjes omheen te zetten. Boeien! Waar zijn die schildpadden? Ja, die lagen een eindje verderop, in relatief ondiep water, op de bodem. En af en toe komen ze even naar boven om lucht te happen. "En," zei de kapitein van ons bootje, "de schildpadden zijn vrij groot, zo'n meter in doorsnede." Flinke jongens dus! "Het zijn voornamelijk vrouwtjes en ze eten van alles, vooral kwallen en kreeften. Ze hebben hele sterke kaken en bijten zo een paar vingers eraf. Maar dat gebeurt maar heel zelden. Meestal duiken ze weg, want schildpadden zijn goede duikers. Ze kunnen wel 45 minuten onder water blijven."
Wacht even. Dus als we een schildpad spotten, kan het wel tot drie kwartier duren voordat ie weer bovenkomt? En al die tijd staan wij te wachten totdat hij even zijn kop laat zien, lucht hapt en weer onderduikt?
"Precies, en we gaan niet eerder weg of we moeten er een gezien hebben, dat beloof ik jullie!" sprak de kapitein vastberaden.

Het duurde bijna een kwartier voor de schildpad die wij op de bodem hadden gespot eindelijk naar boven kwam. Echter, zoiets in het wild meemaken is toch wel indrukwekkend. Zo'n groot majestueus dier dat daar vlak voor je de kop uit het water steekt. En dat jij daar dan je eigen unieke foto's van hebt, samen met nog zo'n honderd anderen op de vier andere boten die allemaal rond dezelfde schildpad lagen.

Het was al bijna half twee toen we weer aanmeerden in de haven van De Heilige Sigaar. De meer dan drie uur waren omgevlogen! Nog ruim de tijd om voor het douchen nog even aan het zwembad gaan liggen. Maar het was heet, 32 graden! Hoe zou het in Nederland zijn? Nou, daar was het 37 graden! Wondere Wereld!

Eten is voor mij altijd een hoogtepunt van de dag. Een dag kan nog zo beroerd verlopen zijn, als het avondmaal goed is, wordt alles vergeten en vergeven. Omdat het de laatste avond was werd dat dus een mixed grill voor twee personen, en voor Linda een salade!

We deden zolang over het eten dat een cocktail bij Kui Cocktail Bar er niet meer inzat. Helaas, pindakaas, nothing!

Dag 8, Zoals het klokje thuis tikt...

Met het bewuste mandje links achter mij, poetste ik mijn tanden, goed verlicht door de minstens 1000 watt led-verlichting boven de spiegel. Met zoveel licht heeft iedereen stralend witte tanden. Zoals het hoort, spoelde ik grondig na met lauwwarm water en veegde mijn mond af aan de hotelhanddoek.

Hoe kan dat toch? In alle hotels ter wereld ruiken die handdoeken hetzelfde, namelijk ranzig! Zou er soms één bedrijf zijn dat alle hotelhanddoeken ter wereld wast? Dat bedrijf zal dan wel ergens in Bangladesh staan of daaromtrent, waar gerimpelde vrouwenhanden deze producten van westerse decadentie voor een habbekrats of minder, met hier verboden chemische middelen, aan de oever van een traag stromende bruine rivier, staan te schrobben op de keien. En misschien ruiken de handdoeken wel heerlijk als ze daar door vaardige kinderhandjes worden opgevouwen, maar als de handdoek na een lange reis uiteindelijk weer in het hotel aankomt, ruikt ie gewoon zurig. Waarschijnlijker is echter, dat de handdoeken gewoon om de hoek in schoonmaakazijn worden gewassen en slecht worden nagespoeld. Koop dan op z'n minst schoonmaakazijn met een geurtje. Eucalyptus of citroen. Voor nog geen 50 cent heb je een hele liter bij de Action! Ook goed tegen onkruid en om mieren uit je huis te houden. Ik zeg, doen!

Vandaag is de terugreis. Ik zou kunnen zeggen, jammer, maar dan zou ik liegen. Acht dagen is voor mij precies goed. Net niet te lang om te denken, gaan we nòg niet, en net niet te kort om te denken, nu al! Dankzij het feit dat mijn bloed voor 50% Italiaans is, hou ik erg van warmte en zon, maar die andere helft bezorgt mij al snel een jeukende zonneallergie. Dus acht dagen is ook wat dat aangaat mooi, dan maken verblijf en jeuk mij net niet gillend gek. Dan blijf ik gewoon, gemiddeld gek.

Het was weer een leuke vakantie. Bijzonder voor ons was het all-inclusive gebeuren. Meestal boeken we een hotel met ontbijt en de rest van de dag zien we dan wel. Dat bevalt ons goed. Eén keer eerder, hebben we ontbijt plus diner gehad. Toen gingen de kinderen nog mee. Dat was vooral handig. Maar die buffetten, ik ben er niet gek op. Alleen bij de Bourgondiër in Wehl is de kwaliteit van het buffet uitzonderlijk goed, maar voor de rest vallen buffetten altijd tegen. Het is veel, maar de kwaliteit is matig tot slecht. Bovendien vinden we het leuk om restaurantjes op te zoeken. Da's voor ons een deel van de vakantielol. Dit all-inclusive gebeuren hebben dan ook min of meer op proef geboekt, zo van, nou ja we zien wel. We hebben er wel ontbeten, maar uiteindelijk maar één keer gedineerd en twee keer geluncht. Wel tussendoor wat gedronken en zo, maar we waren ook heel vaak weg. Het ergste is nog dat bandje wat je om je pols krijgt. Daar had ik na één dag al genoeg van! Daar loop je de hele vakantie, waar je ook bent en wat je ook doet, mee te koop. Als een soort brandmerk. Vreselijk irritant! Nee, voor ons geen all-inclusive meer. Daarmee valt Turkije dus af.
Nee, Griekenland en Spanje zijn toch wel mijn vakantielanden. Griekenland omdat het zo relaxt is en Spanje omdat je er het papier gewoon door de wc kunt spoelen!

We hadden nog wat tijd en het zwembad lag er toch, dus waarom niet nog even een duik genomen. Heerlijk! Die brandende zon, de ligbedjes, de rust, het chloorwater, de tegels, het gratis bier. Echt heerlijk!

Maar er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan, mensen. En de tijd van gaan, was nu gekomen. Dus we rukten de handdoeken van onze bedjes en propten die in de tas. Ik glij sierlijk met mijn voeten in de flipflops die - ik had er effe niet opgelet - al een uur in de zon hadden liggen smeulen. Auw! Die waren natuurlijk bloedheet! Dus ik trok mijn beide voeten terug, maar dat gaan niet tegelijkertijd als je staat. Ik wankel vervaarlijk en voordat ik op de mooie witte tegels te pletter val, weet ik mij op het laatste moment net staande te houden door mij aan de parasol vast te klampen die daardoor ronddraait en mij aldus zwierig op het bedje deed belanden.
"Wat doe je!?" riep Linda verschrikt.
"Oh niks," zei ik koel. "Ik viel van me slipper."

Op de terugreis zijn de koffers altijd veel sneller ingepakt dan op de heenreis. Hoe dat komt? Nou, op de heenreis vouw je alles netjes op zodat het er zo min mogelijk gekreukt weer uitkomt, maar voor de terugreis is het een kwestie van proppen. Thuis gaat toch alles is de was. Als gevolg hiervan waren we eigenlijk veel te vroeg klaar. Uitchecken dan maar en nog even een drankje doen. Een frisje, want ja, ik moet nog reizen.

In de lounge van het hotel was het heerlijk koel. Daar paste wel een koffie bij. Linda nam sinaasappelsap uit de Wunder-Bar. Nu moet je weten dat hier in Griekenland eigenlijk alles lauwwarm wordt geserveerd. Ja, dat vinden ze leuk of zo. Alleen, dat gold vandaag niet voor mijn koffie. Dat wist ik echter nog niet toen ik de eerste slok nam. Ik voelde hem brandend naar beneden glijden. Meteen goot ik het Wunder-Bar-sapje van Linda erachteraan. Het ging schoon op. Heb daarna wel zelf even een nieuwe gehaald voor Linda.

Over de reis zelf valt niet veel te melden. Of het moet zijn dat de steward op deze vlucht zo aan de Canal-Parade had kunnen mee doen. En dan had hij zich niet eens hoeven omkleden. De schat.

Misschien is thuiskomen nog wel het mooiste van vakantie. Wat hebben we het toch goed! Leuke meubeltjes, tv, gezellige tuin, een douche van 2 bij 2.... Nee, zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens! En wat we volgend jaar doen? Nou ja, we zien wel.

Slecht weer

Zo zit je nog in de volle zon op een terrasje met je PC (piña colada) en een dag later kan je de deur niet uit zonder ZW (zuidwester, niet te verwarren met fritswester, de kale politiek commentator van RTL). En hoewel het soms schitterende plaatjes oplevert, vraag je je toch af: Waar komt die depressie nou ineens vandaan? Meteorologisch gezien (schitterend woord trouwens, meteorologisch) kan het achteraf vaak wel worden verklaard, maar een depressie voorspellen blijkt schier onmogelijk.

Ik herinner mij die keer, dat ik ijs ging halen. Het was een prachtig zonnige zondag. De tuin bood warmte, licht en geborgenheid. De vriezer boodt enkel waterijsjes en wij hadden zin in schepijs. Niet ver bij ons vandaan is dat ijs in overvloed en voortreffelijke kwaliteit verkrijgbaar, dus besloot ik de fiets uit de ruststand te halen en snel even op en neer te fietsen. Voor de zekerheid keek ik nog eenmaal naar de hemel om mij ervan te vergewissen dat mijn beslissing een juiste was en ik zag een helder blauwe vlekkeloze lucht mijn ijsvoornemen gul bevestigen.

Enkele ogenblikken later stapte ik met een papieren zak vol met bekertjes schepijs in alle kleuren van de regenboog de ijssalon uit. Ik zat nog niet op de fiets of ik voelde de eerste druppels al. Ik keek naar boven, maar zag geen wolkje. Dus trapte ik stevig door en even later fietste ik me daar toch ineens in een gigantische hoosbui! Ongelofelijk! In slechts enkele seconden was ik door en door nat!
Snel reed ik een portiek in om te schuilen, maar ik realiseerde me dat het schuilen zich slechts tot enkele ogenblikken kon beperken vanwege het smeltende ijs in de papieren zak. Ik wierp nogmaals een blik omhoog en zag nu een onheilspellend donker blauwe lucht. Dit gaat nog wel even duren, was mijn conclusie. Dus trotseerde ik de striemende, koude regen en baande mij een weg naar huis.

Amper binnen - ik moest de fiets nog op de standaard zetten in het schuurtje - hield de regen net zo plotseling op als het was begonnen en de zon straalde weer. Sterker nog, achter het huis, in mijn tuin, was geen druppel gevallen! Iedereen keek dan ook verbaast op toen ik, geheel doorweekt en natte voetstappen achterlatend, de slappe doorweekte zak met bekertjes op de tuintafel wierp. Men had moeite mijn verhaal te geloven. Men hield mij voor een leugenaar. Ik was zeker in een sloot gefietst of zo. Maar toen ik hen, onder dwang en ernstige bedreigingen, meenam naar de voorzijde van het huis, moesten zij erkennen dat ik in de korte tijd van afwezigheid, niet in staat kon zijn geweest met de tuinslang de hele buurt nat te sproeien. En verwonderd dronken wij uit slappe kartonnen bekertjes het tot een bruingroenige smurrie verworden kleurig Italiaans schepijs.

Achteraf kan deze gebeurtenis goed worden verklaard, maar ja, achteraf kijk je een koe in de kont. Zou het niet mooi zijn als je het gewoon van te voren ziet aankomen? Dan kan je daar fijn rekening mee houden, anticiperen, pro-actief zijn en de effecten van de depressie verminderen of tot een absoluut minimum beperken. Maar helaas, dat lukt ons dus blijkbaar niet. We zien het niet aankomen! Dus zal het blijven gebeuren, dat ik ineens en onverwacht in een fikse hoosbui fiets. Enig houvast daarbij is de wetenschap dat deze bui zal overwaaien en ik haast net zo plotseling weer in de volle zon zal staan.

Op de bus

Afgelopen dinsdag was het dan zover. Waarschijnlijk geïnspireerd door het TV-programma "Terug naar de werkvloer" had onze directie, in al haar wijsheid, besloten dat het goed zou zijn voor ons, als wij ook zoiets zouden doen. Dus namen ze een extern bureau in de hand om deze gedachte uit te werken, het geheel te organiseren en de uitvoering te begeleiden. Wat de opdracht voor dat bureau precies is geweest, weet ik niet, maar het resultaat was, dat het hoogste management een dag lang moest meedraaien op de werkvloer. Echter niet in zijn eigen afdeling, nee, in een totaal andere afdeling, in een totaal andere organisatie! Wat was hier de diepere gedachte achter? Wat was het doel? En waarom deed de directie er zelf niet aan mee? Ik kan je zeggen, het is ons tot op de dag van vandaag onduidelijk gebleven. Het enige wat wel duidelijk werd gemaakt: deelname is niet vrijwillig, het is verplicht! En het is in het kader van de managementsontwikkeling, conform de afspraken met de vakbond. Dus het ging daadwerkelijk zo gebeuren, en afgelopen dinsdag was het dan zover.

Terugkijkend weet ik niet meer precies hoe de keuze tot stand is gekomen - het hele project boeide me voor geen meter - maar ik reed een dagje mee met een buschauffeur. Als ik de media mag geloven, is dat nog een riskante aangelegenheid ook, dus mijn vrouw stelde voor om tijdig mijn levensverzekering te verhogen. De afspraak werd gemaakt, en zo stond ik afgelopen dinsdag om vijf uur in de ochtend voor "de remise", want zo noemt men de garage waar de bussen overnachten. Ik zou een vroege dienst meedraaien met ene "Frederick Arnoldus Arnoldussen, een ervaren chauffeur die al heel wat jaartjes meedraait," zo vermeldde de uitnodiging van de door de directie ingehuurde deskundige externe organisator.
"Zeg maar Frits," zei een stem achter mij. Ik draaide me om en keek recht in het vrolijke gezicht van een zestiger die met uitgestoken hand achter mij stond. Ik schudde zijn hand en antwoordde bevestigend op zijn vraag of ik die bobo was die vandaag zonodig moest meerijden.

Frits, zoals Frederick Arnoldus Arnoldussen genoemd wilde worden, was al meer dan 40 jaar buschauffeur en nu was hij aan zijn laatste jaar bezig. Nog zes maanden en dan ging hij vervroegd met pensioen. Hij vond het werk nog altijd fantastisch en hij melde trots dat in zijn bus nooit gedonder was geweest. Volgens Frits lag dat aan zijn menselijke manier van benaderen van mensen. Honden, daar had ie de schurft aan. Die kwamen zijn bus niet in! Voor je het weet gaan ze kotsen en wie zat er dan de hele dag in de stank? Fritsie! Op mijn vraag hoe hij er dan voor zorgde dat er geen honden in zijn bus kwamen, zei hij simpel: Doorrijden!

Volgens het rijschema dienden we 10 voor half 6 te vertrekken om tijdig bij de eerste halte, door Frits het eindpunt genoemd, te staan. Maar eerst was er koffie. Ik kreeg een "bloedhete vochtige bruine" in een plastic bekertje. Volgens Frits was dit koffiestroop aangelengd met water, net als die Nespressozooi van die Amerikaanse gluiperd. Hoe heet die ook alweer? Oja, Sjors de Clown! Wat de vrouwtjes in die kerel zien, was Frits een raadsel. En die koffie was ook al niet te zuipen, net als die bocht die hier uit het slangetje van de automaat spoot. Bij alles wat hij zei, bleef Frits zijn lachende gezicht houden. En vreemd genoeg, maakte die vriendelijke grimas dat wat hij zei een soort van draaglijk.

Ondertussen waren er al meer chauffeurs de remise binnen gewandeld en aan de koffie gegaan. Zo zat ik tussen "de mannen" aan lange tafels met formicabladen vol schroei- en andere vlekken in een ruimte die "de kantine" werd genoemd en waar gewoon werd gerookt. Op mijn vraag of je hier wel mocht roken, zei Frits kortaf en met een verongelijkte zucht, maar nog steeds met diezelfde grijns: "Tis geen werkplek hè." Toen stond hij ineens op en bulderde lachend door de kleine ruimte, op mij wijzend: "Dit is 'm dan, hier zit ie, deze gaat vandaag met mij mee! Kom!" En hij liep meteen weg. Ik zette de nog altijd bloedhete koffie neer en liep snel achter hem aan, daarbij bijna mijn nek brekend over de uitstaande poten van mijn kantinestoel wat een besmuikt gelach in de kantine deed opklinken. Iemand riep, Sterkte!

"Godverdomme!" riep Frits hartgrondig, maar nog altijd met een lachend gezicht toen hij langs een lange rij bussen liep. "Ja ik neem echt 47 niet mee, dat klote kreng! Kom, we nemen 23!"
Hij stapte in een bus en wees mij de plaats voorin bij de deur aan. Hij pakte zijn tas uit en deed wat met bakken en sleutels, startte de bus en reed hortend en stotend door twee immense deuren de garage uit, de weg op. Onderweg naar het eindpunt werd ik alle kanten op geslingerd op dat eenzame stoeltje bij de voordeur, schuin achter de chauffeur.

Volgens het rijtijdenschema zouden wij om 5:37 uur bij de eerste halte vertrekken, maar dat gingen we niet halen, zei Frits. Dinsdag is het altijd druk. Maar het was ook al ruim half 6 geweest toen we vertrokken, bracht ik nog in. Maar volgens Frits deed dat er niet toe, het was gewoon druk. Er was echter niets dat zo vroeg al op enige drukte wees. Zonder enig oponthoud kwamen we bij de eerste halte, het eindpunt. Maar wel te laat dus. "Zei ik toch," zei Frits. "Drukke dinsdag!"

Bij de halte stonden 5 mensen te wachten. Een ervan keek op zijn horloge. Ze liepen naar de deur. Het was gaan motregenen en nog best fris. Frits maakte de deur echter nog niet open. Hij draaide zich naar mij om en zei: "Zag je die miezert op zun klokje kijken? Zo'n figuur verpest ut voor de rest! Effe nog wat rommelen hoor!" En hij dook onder het stuur. Na een minuut of twee kwam hij onder het stuur vandaan en draaide zich weer naar mij toe. Terwijl hij op een knop drukte waarmee de deuren openzwaaiden, riep hij in mijn richting: "Zo goed dan?" En tegen de eerste persoon die naar binnen kwam zei Frits, met een knikje in mijn richting: "Ja, heb controle vandaag. Moet alles volgens het boekje, sorry!"
De passagier hield zijn OV-chipkaart voor de lezer en wierp mij een vernietigende blik toe. "Nou, sterkte dan," zei de reiziger tegen Frits.

Toen ook de vijfde passagier binnen was, stond ik zonder wat te zeggen op en glipte, voordat Frits de deur kon sluiten, naar buiten. Vanachter het stuur keek hij mij nog steeds met een vrolijk gezicht aan, terwijl ik snel nat werd van de motregen. Het leek alsof hij zou gaan zeggen "Geintje! Had ik je toch mooi te pakken," maar dat zei hij niet. Zijn gezicht verraadde niets van wat hij dacht of voelde. Het stond vriendelijk glimlachend, precies zoals ik hem 3 kwartier geleden had gezien. Het was nooit veranderd, wat hij ook zei. Het machte niet met elkaar. Het klopte niet.

Frits sloot de deur en reed weg.

Ik wachtte op de volgende bus, met een andere chauffeur, die mij niet kende, omdat hij later was begonnen, en stapte uit bij een halte dichtbij de remise waar mijn auto stond. De weg naar huis kan ik me maar amper herinneren, omdat ik werd beziggehouden door de vraag hoe het toch in godsnaam mogelijk was dat iemand zo iedere dag zijn werk deed. Of zou het alleen zo zijn geweest omdat ik erbij was? Een ongenode gast? Maar dat leek me toch ook onwaarschijnlijk. En waarom had men dan juist Frits uitgekozen om mij mee te nemen? Of was dit bewust zo gedaan en moest ik er wat van leren? Maar wat dan?

Ik weet werkelijk niet wat ik met dit verhaal aan moet. Niet in de laatste plaats, omdat ik het zojuist compleet en geheel heb verzonnen. Niets van dit alles is gebeurd. Echt helemaal niets! Ik wilde wat schrijven, had geen plan of idee, ging achter de PC zitten en dit kwam eruit. Geen idee waarom.

Naschrift

Bedankt en doei!